Rynek

Trabant (prawdopodobnie 500-ka) - od jesieni 1962.

Dla porządku - to nie Spitfire, tylko jego mocniejszy młodszy brat GT6.

To maksymalnie rok 1902/03, bo potem kamienica Moritz Sachs przy Kurzym Targu, zostala zburzona pod budowe nowej galerii braci Barasch.

I figurkę dostawili i ratusz wyremontowali i wymienili całą nawierzchnię Rynku - 4 lata później.

Figurka to raczej kat

do Neo[EZN]: Pierwsze foto z figurką ma datę 2004. 4 lata to trochę mało.

do Mariusz Brzeziński: Figurka ta stała już w roku 2003, w roku 2000 jeszcze jej nie było.

To maksymalnie rok 1903, bo wtedy trwala rozbiorka kamienicy Moritz Sachs i budowa nowej galerii braci Barasch przy Kurzym Targu. Widzialem zdjecia z 1903, gdzie tam do fundamentu juz nic nie ma i trwaja prace budowlane.

Po stokroć rewelacja! Jakoś tamtym czasem zorganizowano w Ratuszu wystawę szkiców i grafik Dalego. Było mi dane cieszyć nią oczy, ale tej formy marketingu nie pamiętałem :)

Pamiętam artystów ze swoimi dziełami w Rynku.Nawet portret na poczekaniu wykonali.

do Bubziom: Rodząca się rodzima Bohema. Nie wiem, jak jest teraz. Pierwsze przejawy owego ruchu artystycznego można było zaobserwować już w końcówce lat 50 i na początku lat 60. Zainicjowali to studenci PWSSP i ‘’dorośli już artyści spoza głównego nurtu’’. Za żelazną kurtyną tęsknili do tego, co jest na Zachodzie. W Londynie czy na paryskim Montmartre. Wystawiali swoje prace. Władze spoglądały na owe burżuazyjne zapędy z dezaprobatą. ‘’Uznani dworscy’’ artyści i publicyści (nie wszyscy) nie zostawiali na tym zjawisku suchej nitki. Najczęściej padały określenia. Szmira, tandeta, oleodruk, bazarowa Leda z Łabędziem, kicz, amatorszczyzna. Lata 70-80-90 i początek lat 2000 przyniosły ‘’otrzeźwienie’’. Całe szczęście.

do Bubziom: Chyba nikt nie zauważył poza tobą i mną ;-)

do Anneob: Dziękuję za tę porcję informacji.

do Licho: Długo mi zajęło, bo szukałem zegara-naleśnika :)

do Licho: Za to każdy znalazł coś dla siebie ;) Już wcześniej Anneob wrzucił podobne Nie każdemu się to musi podobać, wszak zawsze mogli podpalić żyrafę.

do Bubziom: Nie ma, za co:) Cała przyjemność… Nie jestem pewien czy Pańska wzmianka o dziele S.D. jest szeroko znana. Początki były trudne. Gdy w latach 60 ‘’wysłano nas z misją’’ do prof. Gepperta (mieszkał przy Rynku) bywało tam czasem kilku studentów ze swoimi sztalugami i pracami. Najczęściej pomiędzy Pręgierzem a Ratuszem. Nie mieli lekko. Okresowo nękała ich władza ludowa. Przeganiano ich, straszono mandatami za ,,zaśmiecanie miejsca i zakłócanie porządku publicznego’’. Straszono także (bardziej niepokornych) Kolegium Orzekającym (niby sąd), relegacją z uczelni itp. W latach 80-90 stopniowo, zelżało. Nadal jednak, określano twórców pracujących w plenerze (np. Rynku) mianem nieudaczników i dyletantów. Prace traktowano jako ,, chały, jelenie na rykowisku, pacykarstwo, czy knoty’’. Przy takich okazjach bywały (i są zapewne do dziś) prezentowane ‘’dzieła’’ ludzi uważających się za artystów. Tak jest na całym świecie. Wystarczy się przejść po ulicach wielu wielkich miast (nie naszych). Co do ‘’natychmiastowych’’ portretów. Bywają ludzie z samoistnym, wrodzonym talentem. Nie wyuczonym. To wręcz niesamowite zjawisko. W latach 60-70 np. na Świdnickiej przy obecnej Grupie Przejścia, funkcjonował Pan - samouk. Z czarnego papieru, nożyczkami wycinał profil osoby portretowanej. W kilka minut. Niezwykle podobnej. Podobną sytuację widziałem kilka lat temu w jednym z miasteczek nad morzem.

I słuchał jej zapewne Septymiusz Sewer po swoich zwycięstwach nad Negrem ; )

Milicyjna budka telefoniczna.

do Woj11: Aź wyguglowałem te przeboje :-)

Jak najbardziej wygląda

Kiełbasiarnia ;)

do Bubziom: Zmyliły mnie te wysokie kamienice w tle, które tu wyglądają na jeszcze wyższe.

do Jarosław Dubowski: A teraz tyko hor-dogi

Raczej kończy bo fasada byłaby jaśniejsza gdy się zaczynał.

Po samochodach to raczej polowa lat 60-tych

do Woj11: Można porównać z tamtym - na obu widać coś jakby moskwicza (dolna część karoserii jasna, a górna ciemniejsza), tu koło słupa ogłoszeniowego, tam nieco dalej.