Żółta Turnia

Żółta Turnia (2087 m n.p.m.) – ostatni szczyt w bocznej grani Tatr Wysokich odchodzącej od zwornika – Skrajnego Granatu w kierunku północnym. Grzbiet ten oddziela Dolinę Gąsienicową od doliny Pańszczycy. Znajdują się w nim kolejno na północ od Skrajnego Granatu:

Pańszczycka Przełączka Wyżnia (2171 m),
Pańszczyckie Czuby:
Zadnia Pańszczycka Czuba (2174 m),
Pańszczycka Przełączka Pośrednia (2145 m),
Skrajna Pańszczycka Czuba (2155 m),
Pańszczycka Przełęcz (2115 m),
wierzchołki w Grani Fajek: 2132 m, 2129 m,
Wierch pod Fajki (2135 m), w którym odchodzi na wschód grzęda z Przełączką pod Fajki i Pańszczycką Turnią,
Żółta Przełęcz (2026 m),
wierzchołki o wysokości 2031, 2036, 2035, 2039, 2042, 2045, 2057, 2056, 2059 i 2080 m,
Żółta Turnia.

Szczyt od strony północnej posiada charakterystyczny kształt rozłożystej piramidy, zbudowanej z granitoidów i twardych piaskowców kwarcytowych. Północna, porosła kosodrzewiną część stoków Żółtej Turni nazywana jest Dubrawiskami. W żebrze na zachodnim stoku znajduje się natomiast niewielka turniczka zwana Żółtą Igłą.

Pierwsze wejścia:

letnie – Maksymilian Nowicki i Jędrzej Wala (starszy) w 1864 r., drugie: Eugeniusz Janota z towarzyszami 2 sierpnia 1867 r., trzecie: trzy nieznane turystki w 1867 r.,
zimowe – Mieczysław Karłowicz i Roman Kordys, 15 lutego 1908 r.

18 sierpnia 1931 r. Państwowy Instytut Meteorologiczny ustawił na szczycie przyrząd do mierzenia opadów atmosferycznych, pierwszy w Tatrach Wysokich.
Nazwa szczytu związana jest z porastającym go jasnożółtym porostem, wielosporkiem jaskrawym (Acarospora oxytona). Po 1860 r. był często odwiedzany przez turystów, obecnie przez szczyty tej grani nie ma poprowadzonych pieszych szlaków turystycznych, północnymi zboczami Żółtej Turni przebiega szlak z Doliny Gąsienicowej na Krzyżne.
wikipedia (fantom)