Wagon szkoleniowy – biblioteka „Bücherei-Beiwagen”
Numery taborowe SSB: nr 1401 --> 3001 (ex 395)
Wagon silnikowy (ex 395) w 1924 roku w SBB otrzymał numer taborowy 1401. Jako wagon doczepny miał numer 3001. Miał pięć okien kabiny pasażerskiej z poziomym podziałem. Dach tramwaju typu Haubendach.
W 1936 roku na terenie zajezdni przy Legnickiej zaczęła funkcjonować fachowa biblioteka zakładowa SBB licząca początkowo 300 tytułów, której księgozbiór w 1940 roku liczył już około 3000 tomów. Wprowadzono w niej nietypową formę wypożyczania. Na jej pomieszczenie został przeznaczony wagon tramwajowy, który raz na dwa tygodnie odwiedzał każdą zajezdnię.
Po wojnie, prawdopodobnie z powodu wyposażenia w półki zamiast siedzeń, wagon został ustawiony na pl. Solnym jako stały pawilon o nieznanym obecnie przeznaczeniu.
Wagony Trelenberg o konstrukcji ze stopów lekkich
Numery taborowe SSB: doczepne nr 3601, 700, silnikowy nr (?)
W 1907 roku wrocławska firma „Eisenwerk Gustav-Trelenberg“ wyprodukowała na zlecenie SSB pierwszy w Europie wagon doczepny ze stopów lekkich. Był to pojazd z czterema oknami i otwartymi platformami. Dach typu Oberlicht. Kursował on po Wrocławiu z późniejszym nr taborowym 3601 aż do 1943 roku, kiedy został sprzedany do Katowic.
W 1911 ta sama firma skonstruowała kolejną doczepę w tej samej technologii o nr bocznym 700. Charakteryzowała się doskonałym resorowaniem zawieszenia, co zapewniało jej bardzo cichy bieg w czasie jazdy. Wewnątrz ustawiono poprzecznie do kierunku jazdy siedzenia o zmiennych oparciach, które były stosowane także w późniejszych konstrukcjach. Uznanie pasażerów budziły także duże, przeszklone okna pojazdy. Wagon ten 14 listopada 1911 roku brał udział w wyjątkowo uroczystym otwarciu nowego odcinka torów pomiędzy Piastenstrsse (Piastowską), Michaelisstrasse (Nowowiejską) a Weissenburgerstr. (Słowiańską), gdzie zestawiono go dla porównania ze starym wagonem doczepnym BSEG oraz tramwajem „Salonwagen”.
W 1913 powstał wagon silnikowy o aluminiowej skrzyni, z pneumatycznymi hamulcami. Był on od poprzedniej „700” lżejszy aż o 480 kg.
Dalsze prace nad tymi pojazdami zahamowała wojna światowa oraz późniejszy kryzys lat dwudziestych (bardzo wysokie koszty związane z tą technologią).
Tramwaj pokazowy „Salonwagen”
Numery taborowe SSB: wagon motorowy nr 66, wagon doczepny nr 129
W 1908 roku firma „Breslauer Actien-Gesellschaft für Eisbahn-Wagonenbau und Maschinenbau-Anstalt“ wyprodukowała na zlecenia SSB nowy wagon silnikowy (nr 66) i doczepny (nr 129), w których nowością były ustawione poprzecznie do kierunku jazdy miękkie siedzenia pokryte tapicerką rozciągniętą na metalowych szkieletach. Ze względu na luksusowe wyposażenie otrzymał nazwę „Salonwagen”
Tramwaj ten był eksponowany na wschodnioniemieckiej wystawie przemysłowej w Berlinie. W dniu 14 listopada 1911 roku tramwaj uczestniczył w uroczystym otwarciu nowego odcinka torowiska na trasie Piastenstrsse (Piastowska), Michaelisstrasse (Nowowiejska), Weissenburgerstr. (Słowiańska).
Lokomotywa elektryczna [BT 1]
Numer taborowy SSB: BT1, (MPK Wrocław G-051).
Po wybudowaniu przez ESB zajezdni tramwajowej (Betreibshof VIII) przy Ofener Strasse (ul. Krakowskiej) w 1901 roku oddano do użytku nową elektrownię do zasilania tramwajowej sieci trakcyjnej prądem stałym o napięciu 500 V. Wraz z elektrownią przy obiekcie zorganizowano skład węgla.
W 1920 roku została skonstruowana lokomotywa elektryczna do przetaczania wagonów towarowych z węglem na teren elektrowni. Zbudowano ją na podwoziu wagonu silnikowego Berolina z 1901 roku. Pojazd miał 5 400 cm długości i ważył ok. 10 ton. Z uwagi na wyżej wspomniane przeznaczenie, otrzymał oprócz sprzęgu tramwajowego (typu Alberta), kolejowe zderzaki wraz ze śrubowym sprzęgiem kolejowym.
Na podwoziu po środku pojazdu zbudowano kabinę motorniczego z jednym nastawnikiem jazdy. Doskonała widoczność ułatwiała manewrowanie pojazdem. W drugiej połowie lat trzydziestych wyposażenie tramwajowe uzupełniono o pantograf nożycowy i kierunkowskazy. Pojazd świetnie sprawdzał się jako tramwajowy pojazd manewrowy, natomiast przy przetaczaniu wagonów kolejowych z węglem do elektrowni problemy sprawiał brak kolejowych hamulców pneumatycznych oraz stosunkowa mała moc silników elektrycznych (2x 28 kW).
Po wojnie był używany do prowadzenia tramwajowych pociągów towarowych, brał udział w akcji odgruzowywania Wrocławia. W latach sześćdziesiątych ujednolicono wyposażenie elektryczne (silniki trakcyjne, oporniki rozruchowe i nastawnik jazdy) z wagonami typu N, co podwoiło moc holownika (2x 60kW). W MPK Wrocław był eksploatowany do lat 70-tych z numerem taborowym G-051.
W latach osiemdziesiątych trafił do Krakowa z przeznaczenie na eksponat do planowanego ogólnopolskiego muzeum komunikacji miejskiej. Założeń tych nie zrealizowano, ale po trzydziestu latach został wyremontowany na zlecenie MPK S.A. Kraków i w 2016 roku wyjechał na ulice Krakowa jako pojazd muzealny.
Wagon szkoleniowy dla mechaników SSB
Numer taborowy SSB: 58 (stara numeracja)
Letnie wagony silnikowe SSB z 1906 [W 06] z odkrytymi pomostami miały numerację 56-60. Posiadały po trzy duże okna bez szyb i płaski dach (Flachdach). Cztery z nich ( nr 56,57,59,60) zostały w 1921 roku sprzedane wrocławskiej poczcie – otrzymały tam numery boczne: Post TW 1-4. Wagon o numerze SSB 58 został przekazany w 1923 roku do Tramwajowej Szkoły Zawodowej SSB przy Kirchstrasse 1/3 (ul. Bernardyńska), gdzie pełnił rolę eksponatu szkoleniowego.
Wagony pocztowe Reichspost
Numery taborowe Reichspost: Post TW 1-4
W 1921 roku Poczta Niemiecka kupiła od SSB cztery wagony silnikowe z przeznaczeniem na ambulanse pocztowe we Wrocławiu. Były to odkryte letnie wagony silnikowe SSB [W 06] z 1906 roku o numerach taborowych 56, 57. 59, 60. Miały one po trzy duże okna boczne i płaski dach bez świetlików (Flachdach). Po przejęciu przez pocztę zabudowano okna boczne. Wagony otrzymały numerację boczną: Post TW 1-4. (Piąty wagon z tej serii, o nr 58 został przekazany przez SSB do zawodowej szkoły tramwajowej jako eksponat dydaktyczny).
