Hala Strążyska, nazywana także Strążyskami – dawna hala pasterska w Tatrach Zachodnich. Obejmowała wąską, reglową Dolinę Strążyską wraz z jej górnymi piętrami – Doliną Wielkiej Równi i Małą Dolinką pod północnymi ścianami Giewontu.
Wraz z Halą Białe i Halą Kalatówki wchodziła w skład zbiorczej Hali Giewont. Ogólna powierzchnia tej zbiorczej hali w 1960 r. wynosiła 189,6 ha, w tym pastwiska stanowiły 16,9 ha, halizny 2,8 ha, las 48,6 ha, kosodrzewina 70,0 ha, nieużytki 51,3 ha. Ponadto dodatkowa powierzchnia serwitutów w lasach państwowych wynosiła 306,6 ha. Łączny wypas w przeliczeniu na owce wyniósł 316 sztuk.
W skład hali wchodziły również 2 polany: polana Młyniska i Polana Strążyska. Nazwa Hali Strążyskiej pochodzi od góralskiego słowa strąga, oznaczającego przenośne ogrodzenie, w którym zamykano owce na czas dojenia. Od nazwy hali z kolei pochodzi nazwa doliny. Wypasano nie tylko na dnie Doliny Strążyskiej, ale również na otaczających ją zboczach Łysanek, Grzybowca, Wielkiego i Małego Bacuga, w żlebie Warzecha, na zboczach Sarniej Skały i Suchego Wierchu. Zbocza te porastał las bukowy i świerkowy, wśród którego występował cis pospolity, a na wapiennych skałkach bogata i cenna roślinność naskalna oraz jarząb mączny. Nadmierny wypas powodował znaczne spustoszenia wśród bogactwa tej roślinności. W latach 1960–1965 po przymusowym wykupie tych terenów od górali zlikwidowano na nich pasterstwo, tereny hali weszły w skład Tatrzańskiego Parku Narodowego, a hala stała się pojęciem historycznym.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Hala_Str%C4%85%C5%BCyska
