|
|
|
|
|
|
|
|
Warszawa Praga-Północ. Okrzei 29.
Budynek Starostwa Powiatowego w Złotowie
|
|
1 2 3 4 |
|
|
|
|
Obóz pracy w Magnuszowiczkach (niem. Zwangsarbeitslager Klein Mangersdorf, wcześniej kolejno: Reichsautobahnlager Klein Mangersdorf, Judenlager Klein Mangersdorf i J... dodano: 2026-07-11, autor: damianpltd |
|
Lato 1922. Podział Górnego Śląska między Polskę i Niemcy staje się faktem. dodano: 2026-07-07, autor: Desperado | |
|
Jest gorąco, więc będzie o miejscu, które kilkadziesiąt lat temu chłodziło mieszkańców w upalne dni. Ogromny 125-metrowy basen, piaszczysta plaża, wieża do ... dodano: 2026-06-28, autor: Desperado |
|
Opracowano na podstawie ksiąg adresowych, telefonicznych, map miejscowości z portalu Fotopolska :)) oraz książki Oswalda Stenzela "650 lat Malinnika 1288-1938". dodano: 2026-06-26, autor: slawekh |
|
proszę czekać...
| Najnowsze opisy obiektów |
|
|
| Fort 2 "Kościuszko" |
| Kraków |
|
Fort cytadelowy 2 „Kościuszko” – wokół Kopca Kościuszki. Projektantami byli: Franz Pidoll von Quintenbock, Feliks Księżarski oraz Bernard von Caboga. Należał do I obszaru warownego Twierdzy Kraków, bronił dostępu od zachodu do jej rdzenia. Przystosowany był do samodzielnej obrony. Jest to największa fortyfikacja Twierdzy Kraków, fort był przeznaczony dla 732 żołnierzy, wyposażono go w 60 armat oraz haubic, a także 6 moździerzy.
Dodał: 4elza, 2026-07-12 23:12:15 |
|
|
| Klub 8 Flotylli Obrony Wybrzeża |
| Świnoujście |
|
Historia willi /p>
Dodał: mar, 2026-07-12 22:53:44 |
|
|
| Obóz pracy w Magnuszowiczkach |
| Magnuszowiczki |
|
Obóz pracy w Magnuszowiczkach (niem. Zwangsarbeitslager Klein Mangersdorf, wcześniej kolejno: Reichsautobahnlager Klein Mangersdorf, Judenlager Klein Mangersdorf i Judenlager-Arbeitslager Klein Mangersdorf) – były niemiecki nazistowski obóz pracy przymusowej dla ludności polskiej i żydowskiej zlokalizowany we wschodniej części wsi Magnuszowiczki (wówczas: Klein Mangersdorf) w powiecie opolskim.
|
Dodał: damianpltd, 2026-07-12 20:13:58
więcej  |
|
|
Jedna z najstarszych ulic Kielc, odznaczająca się skomplikowanym układem przestrzennym. sięga początków powstania miasta. Lokacja osady wyznaczała rynek i cztery ulice. Jedną z nich, biegnącą w kierunku wschodnim, była ul. Bożęcka. Zanotowana była w inwentarzu dóbr biskupich w 1668 roku, jako jako nazwa oznaczająca kierunek Bożęcina, dzisiaj Bodzentyna. Jej przebieg wyznaczał strumień, zwany wówczas Solnicą. Przy posesji nr 21 stała brama miejska, za którą ciągnęły się tereny kościelne. Południową pierzeję ulicy tworzyło kilkanaście posesji na Przedmieściu Bożęckim oraz rozległy staw. Przy północnej pierzei na 12 posesjach stały domy. Bodzentyńska byłą ulicą rzemieślników (rzeźników, piekarzy, szewców, kowali, murarzy, cieśli, piwowarów, prasołów (sprzedawców soli), kartowników (producenci papieru, pergaminu, kart do gry) i innych. Najdłużej zachowały się piekarnie (najstarsza mieści się od 1788 roku w posesji nr 19) i jatki.
Ulica za bramą i folwarkiem Jarońskich rozwidlała się w normalną drogę, prowadzącą w kierunku Zagórza i Domaszowic.
Po stronie północnej, na pozostałościach przedlokacyjnej osady, stał drewniany kościół św. Wojciecha (w 1763 roku zastąpiony nowym, murowanym z inicjatywy kustosza kieleckiego, Józefa Rogalli). W sąsiedztwie kościoła usytuowany był cmentarz grzebalny, z zachowaną do dziś latarnią zmarłych. Niedaleko cmentarza znajdował się folwark, którego pozostałością był zachowany do połowy XX w. drewniany spichlerz.
W czasie II wojny światowej od 5 kwietnia 1941 r. ul. Bodzentyńska znalazła się w obszarze tzw. małego getta. Oba kieleckie getta ("małe" i "duże") zostały zlikwidowane w dniach 20, 22, 24 sierpnia 1942 r., kiedy Niemcy wywieźli do obozu w Treblince 21 000 kieleckich Żydów.
W początku lat 80., znajdujący się przy końcu ulicy Bodzentyńskiej parterowy dom nr 46 został zakupiony przez wspólnotę wyznawców prawosławia, którzy od wyburzenia w 1933 r. cerkwi Wniebowstąpienia Pańskiego nie mieli w Kielcach swojej świątyni. W domu urządzono niewielką cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja.
Źródło: Album Kielecki. Starówka. Przewodnik cz. 1, R. Wrońska-Gorzkowska, E. Gorzkowski.
Dodał: cm, 2026-07-12 19:13:01
więcej |
|
|
Ulica Żytnia biegnie od ronda Jerzego Giedroycia do skrzyżowania z ulicami: Grunwaldzką, Armii Krajowej i Żelazną. W czasach okupacji niemieckiej przemianowano ją na Kornstraße, po wojnie przywrócono polską nazwę, lecz wkrótce zmieniono ją na ulicę Jana Waligóry. Do swojej nazwy wróciła dopiero z początkiem lat dziewięćdziesiątych. Jest jedną z ulic o największym natężeniu ruchu pojazdów. Jest też jednym z największych węzłów przesiadkowych w Kielcach. Przez ulicę żytnią kursują 24 linie autobusowe.
Dodał: Mariusz Ucig, 2026-07-12 18:53:46
więcej |
|
|
W dniu 6 września 2017 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Lublinie świętował Jubileusz 70-lecia swojej działalności.
Od dnia 17 lipca 2023 r. (poniedziałek) Przychodnia SP ZOZ MSWiA w Lublinie znajduje się w budynku przy ul. Grenadierów 3, obok głównego budynku Szpitala MSWiA w Lublinie. dle; margin-right: 4px;"> https://szpitalmsw.pl/2023/07/...miana-lokalizacji-przychodni/"
Dodał: Nemezis, 2026-07-12 11:25:42
więcej |
|
|
| Kapliczka Hoffmana |
| Przysiecz |
|
Zbudowana przez P. Haffmana w 1910 r. Ludzie mówią że pod kapliczką pochowani są Rosjanie. W kapliczce znajdowały się : Matka Boska z Gidle, św. Dominik, św. Hiacynt, krzyż z rzeźbionym korpusem. W latach 60 zmieniono częściowo wygląd kapliczki, dodano św. Izydora. Mit: Według mojej oumy Anny Sowietzky geb. Lyssy ur. w 1910 r. było tak: Jak była młoda to 3 chłopaków z Jaśkowic idących do domu z muzyki, wdrapali się na kapliczkę chcąc wyrwać krzyż z jej dachu, nie udało im się to, tylko ten krzyż pokrzywili. Do roku wszyscy trzej zmarli, a krzyż na dachu jak był w zeszłym wieku krzywy, tak jest do dziś i nikt go nie chce ruszać.
W roku 2011 P. Machler dodał nowy krzyż nie ruszając starego.
Dodał: Clipo66, 2026-07-12 09:38:26
więcej |
|
|
| Dworcowa 15- Pocztowa 2 |
| Świętochłowice |
|
Dawniej mieściła się tu poczta.
Dodał: AdikBlond, 2026-07-11 10:32:17 |
|
|
| Kościół św. św. Jerzego i Wojciecha |
| Kłodzko |
|
W 1275 r. pojawia się w źródłach pierwsza wzmianka o istnieniu w tym miejscu kaplicy św. Jerzego przy szpitalu prowadzonym przez joannitów. Po przeniesieniu się zakonu do centrum miasta uległa ona zniszczeniu, a w 1470 r. spaliła się ze szpitalem.
W 1475 r. książę ziębicki Henryk I Podiebradowicz przekazał ten teren bernardynom i ufundował im z żoną Urszulą Brandenburską kościół i klasztor pw. św. Jerzego. Świątynia została poświęcona w 1479 r. przez biskupa wrocławskiego Rudolfa von Rüdesheim, który został do tego upoważniony przez arcybiskupa praskiego. Przy okazji konsekracji kościół otrzymał współpatrona, którym został św. Wojciech. W dziewięć lat później umarł jego fundator i został pochowany w krypcie pod prezbiterium. W 1517 r. miał miejsce pożar kościoła i klasztoru, który uszkodził oba obiekty. Odbudowa szła bardzo mozolnie[4]. W związku z brakiem powołań, które wynikało z rozprzestrzeniania się reformacji w Kłodzku zakon opuścił miasto (1546 r.) i przekazał Radzie Miejskiej oba obiekty[5]. W klasztorze urządzono szpital dla ubogich, a w kościele kaplicę przyszpitalną. Obiekty uległy ostatecznemu zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej, kiedy Kłodzko zostało zdobyte przez Austriaków.
Ruiny pozostawały bez opieki przez kilkanaście lat. W 1643 r. do miasta powrócili bernardyni, którzy rozpoczęli odbudowę kościoła i klasztoru, trwającą blisko 150 lat z przerwami. Zachowano gotyckie prezbiterium, zaś nawa i kaplice otrzymały wystrój późnobarokowy. Budowlę przykryto sklepieniem kolebkowym. W 1665 r. kard. Ernst Adalbert von Harrach dokonał poświecenia nowej świątyni. Następne oblężenie Austriaków w 1760 r. w czasie III wojny śląskiej spowodowało kolejny pożar kościoła. Po zakończeniu działań zbrojnych odbudowano wieżę oraz dobudowano drugą – skromniejszą. W 1810 r. po kasacie zakonu kościół został zamieniony na magazyn słomy i siana dla garnizonu pruskiego. W klasztorze natomiast urządzono biura dla oficerów, mieszkania dla żołnierzy i ich rodzin oraz szpital. W 1834 r. władze przekształciły kościół w ewangelicki kościół garnizonowy.
Po II wojnie światowej do klasztoru wprowadziły się franciszkanki Najświętszego Sakramentu (dziś: klaryski od wieczystej Adoracji), a w 1947 r. otwarto kościół, który stał się ponownie świątynią katolicką. W latach 1956–1990 kościół nosił wezwanie Chrystusa Króla.
Architektura
Kościół jest jednonawową budowlą z rzędem kaplic od północy, zbudowaną w stylu późnobarokowym z elementami gotyckimi. Został wzniesiony z cegieł, ściany są otynkowane. Ma 50 m długości i 10 m szerokości. W prezbiterium zakończonym półośmiobokiem są dwa przęsła i dwie przypory. Są to jedyne pozostałości gotyckich cech budowli. W północnej ścianie nawy są trzy okna; okna po stronie południowej zamurowano. Wyposażenie wnętrza jest surowe i skromne, ponieważ pierwotne nie zachowało się do dnia dzisiejszego. Freski są współczesne, a stacje drogi krzyżowej wykonane z gipsu. Wieże nakryte są baniastymi hełmami z przeźroczami. Do kościoła prowadzą portale z 2 poł. XVIII w.
Na południe od kościoła usytuowany jest barokowy budynek klasztoru, wzniesiony w latach 1664–1665. Jest to czworoboczny budynek z wewnętrznym wirydarzem, nakryty dachami dwuspadowymi, z elewacjami dzielonymi lizenami.
/p>
Dodał: Soravia, 2026-07-11 10:21:10
więcej |
|
Prev
|
