Polska

Fort cytadelowy 2 „Kościuszko” – wokół Kopca Kościuszki. Projektantami byli: Franz Pidoll von Quintenbock, Feliks Księżarski oraz Bernard von Caboga. Należał do I obszaru warownego Twierdzy Kraków, bronił dostępu od zachodu do jej rdzenia. Przystosowany był do samodzielnej obrony. Jest to największa fortyfikacja Twierdzy Kraków, fort był przeznaczony dla 732 żołnierzy, wyposażono go w 60 armat oraz haubic, a także 6 moździerzy.

Dodał: 4elza, 2026-07-12 23:12:15

Historia willi

Dodał: mar, 2026-07-12 22:53:44

Dodał: damianpltd, 2026-07-12 20:13:58

więcej

Dodał: cm, 2026-07-12 19:13:01

więcej

Dodał: Mariusz Ucig, 2026-07-12 18:53:46

więcej

W dniu 6 września 2017 r. Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Lublinie świętował Jubileusz 70-lecia swojej działalności. 

Od dnia 17 lipca 2023 r. (poniedziałek) Przychodnia SP ZOZ MSWiA w Lublinie znajduje się w budynku przy ul. Grenadierów 3, obok głównego budynku Szpitala MSWiA w Lublinie. 

Zbudowana przez P. Haffmana w 1910 r. Ludzie mówią że pod kapliczką pochowani są Rosjanie. W kapliczce znajdowały się : Matka Boska z Gidle, św. Dominik, św. Hiacynt, krzyż z rzeźbionym korpusem. W latach 60 zmieniono częściowo wygląd kapliczki, dodano św. Izydora. Mit: Według mojej oumy Anny Sowietzky geb. Lyssy ur. w 1910 r. było tak: Jak była młoda to 3 chłopaków z Jaśkowic idących do domu z muzyki, wdrapali się na kapliczkę chcąc wyrwać krzyż z jej dachu, nie udało im się to, tylko ten krzyż pokrzywili. Do roku wszyscy trzej zmarli, a krzyż na dachu jak był w zeszłym wieku krzywy, tak jest do dziś i nikt go nie chce ruszać.

W roku 2011 P. Machler dodał nowy krzyż nie ruszając starego.

Dodał: Clipo66, 2026-07-12 09:38:26

więcej

Dawniej mieściła się tu poczta.

Dodał: AdikBlond, 2026-07-11 10:32:17

W 1275 r. pojawia się w źródłach pierwsza wzmianka o istnieniu w tym miejscu kaplicy św. Jerzego przy szpitalu prowadzonym przez joannitów. Po przeniesieniu się zakonu do centrum miasta uległa ona zniszczeniu, a w 1470 r. spaliła się ze szpitalem.



W 1475 r. książę ziębicki Henryk I Podiebradowicz przekazał ten teren bernardynom i ufundował im z żoną Urszulą Brandenburską kościół i klasztor pw. św. Jerzego. Świątynia została poświęcona w 1479 r. przez biskupa wrocławskiego Rudolfa von Rüdesheim, który został do tego upoważniony przez arcybiskupa praskiego. Przy okazji konsekracji kościół otrzymał współpatrona, którym został św. Wojciech. W dziewięć lat później umarł jego fundator i został pochowany w krypcie pod prezbiterium. W 1517 r. miał miejsce pożar kościoła i klasztoru, który uszkodził oba obiekty. Odbudowa szła bardzo mozolnie[4]. W związku z brakiem powołań, które wynikało z rozprzestrzeniania się reformacji w Kłodzku zakon opuścił miasto (1546 r.) i przekazał Radzie Miejskiej oba obiekty[5]. W klasztorze urządzono szpital dla ubogich, a w kościele kaplicę przyszpitalną. Obiekty uległy ostatecznemu zniszczeniu podczas wojny trzydziestoletniej, kiedy Kłodzko zostało zdobyte przez Austriaków.

Ruiny pozostawały bez opieki przez kilkanaście lat. W 1643 r. do miasta powrócili bernardyni, którzy rozpoczęli odbudowę kościoła i klasztoru, trwającą blisko 150 lat z przerwami. Zachowano gotyckie prezbiterium, zaś nawa i kaplice otrzymały wystrój późnobarokowy. Budowlę przykryto sklepieniem kolebkowym. W 1665 r. kard. Ernst Adalbert von Harrach dokonał poświecenia nowej świątyni. Następne oblężenie Austriaków w 1760 r. w czasie III wojny śląskiej spowodowało kolejny pożar kościoła. Po zakończeniu działań zbrojnych odbudowano wieżę oraz dobudowano drugą – skromniejszą. W 1810 r. po kasacie zakonu kościół został zamieniony na magazyn słomy i siana dla garnizonu pruskiego. W klasztorze natomiast urządzono biura dla oficerów, mieszkania dla żołnierzy i ich rodzin oraz szpital. W 1834 r. władze przekształciły kościół w ewangelicki kościół garnizonowy.

Po II wojnie światowej do klasztoru wprowadziły się franciszkanki Najświętszego Sakramentu (dziś: klaryski od wieczystej Adoracji), a w 1947 r. otwarto kościół, który stał się ponownie świątynią katolicką. W latach 1956–1990 kościół nosił wezwanie Chrystusa Króla.



Architektura

Kościół jest jednonawową budowlą z rzędem kaplic od północy, zbudowaną w stylu późnobarokowym z elementami gotyckimi. Został wzniesiony z cegieł, ściany są otynkowane. Ma 50 m długości i 10 m szerokości. W prezbiterium zakończonym półośmiobokiem są dwa przęsła i dwie przypory. Są to jedyne pozostałości gotyckich cech budowli. W północnej ścianie nawy są trzy okna; okna po stronie południowej zamurowano. Wyposażenie wnętrza jest surowe i skromne, ponieważ pierwotne nie zachowało się do dnia dzisiejszego. Freski są współczesne, a stacje drogi krzyżowej wykonane z gipsu. Wieże nakryte są baniastymi hełmami z przeźroczami. Do kościoła prowadzą portale z 2 poł. XVIII w.



Na południe od kościoła usytuowany jest barokowy budynek klasztoru, wzniesiony w latach 1664–1665. Jest to czworoboczny budynek z wewnętrznym wirydarzem, nakryty dachami dwuspadowymi, z elewacjami dzielonymi lizenami.

Dodał: Soravia, 2026-07-11 10:21:10

więcej