Furmańska 64

Karczma ta istniała już od roku 1866. W drugiej połowie XIX wieku trzymał ją na podstawie uzyskanej koncesji arcyksiążę Albrecht. Po roku 1870 stał się jej właścicielem w niewyjaśnionych dziś okolicznościach Rudolf Wöllersdorfer, najbogatszy wówczas siedlok (kmieć) mostecki. (Był on synem Adolfa Wöllersdorfera, który około roku 1850 posiadał w Mostach ponad 100 hektarów pola.) Rudolf Wöllersdorfer pisze dnia 24 lipca 1986 r. prośbę do ,,k. k. Bezirkshauptmannschaft“ (cesarsko-królewskiego starostwa) w Cieszynie o udzielenie mu koncesji na wyszynk piwa, wina, gorzałki i na podawanie ciepłych oraz zimnych potraw w swym domu nr 64 w Mostach, ,,w którym prowadzi gospodę już od przeszło 20 lat“. Powołuje się w tej prośbie na to, że ,,po śmierci Jego Cesarskiej Wysokości prześwietnego pana arcyksięcia Albrechta jego koncesja wygasła“. Z pisma tego dowiadujemy się, że w roku 1896 istniały w Mostach jeszcze dalsze trzy gospody. Jedna znajdowała się „obok drogi państwowej przed Grabiną“ (w nie istniejącym już dziś budynku nr 52 naprzeciwko szpitala) i prowadził ją ówczesny przełożony gminy Mostów Antoni Palarczyk, druga stała przy drodze państwowej na Mosteckim Kopcu i należała do Jerzego Cholewy, trzecia była obok drogi do Kocobędza, a jej właścicielem był Bernard Onderek. Starania R. Wöllersdorfera o uzyskanie zezwolenia głównie na wyszynk wódki natrafiały na sprzeciw austriackich władz administracyjnych, chociaż przełożeństwo gminy jego prośbę stanowczo popierało. Powyższa uchwała nie spowodowała załatwienia sprawy po myśli radnego R. Wöllersdorfera. Wobec odmownego stanowiska c. k. starostwa w Cieszynie i później również c. k. śląskiego rządu krajowego w Opawie. Wöllersdorfer odwołał się w 1897 roku nawet do c. k. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Wiedniu, a wydział gminny obradował jeszcze nieraz ,,nad sprawą będącą na porządku dziennym względym drugiej koncesyi na wyszynk tronków w tutejszej gminie". Wöllersdorfer chyba nie osiągnął ostatecznie zamierzonego celu, bo już w listopadzie 1897 roku jego gospoda przechodzi na własność Józefa Kocura, pochodzącego z Koniakowa, w związku z czym przełożeństwo gminy stwierdza, że ,,przeciw wykonywaniu mianowanego wyszynku przez Józefa Kocura ze względów publicznych albo gdziekolwiek której strony, niezachodzą żadne zarzuty". Nowy właściciel spowodował, że gospoda stała się ośrodkiem gminnej działalności społecznej, samorządowej i narodowej. W okresie międzywojnia gospoda należała do Karola Pawery. Po II wś. gospodę przejęła Jednota - Jedność.