Ulica Konstantynowska

to jest okolica skrzyżowania Al. Włókniarzy z ul. Legionów i Konstantynowską (pod wiaduktem), z lewego dolnego narożnika dołącza się ul. Zielona, z prawego dolnego - ul. Kasprzaka;

Ci wstrętni krwiopijcy-kapitaliści urządzali ogrody dla swoich pracowników (no, może nie dla robotników, ale dla np. majstrów) już dużo wcześniej. Nie wiem tylko, co kryje się pod Twoim określeniem "tego typu"? Najstarszy istniejący - chyba? - ogród działkowy, pracowniczy (czy rodzinny nie wiem:)) na terenie Łodzi, przy ul. Bednarskiej, ufundował E. Leonhardt już w 1906 r. Napomyka się o nim tu: .

do zeto: Pierwsze w Polsce ogródki działkowe (ROD "Kąpiele Słoneczne") założone zostały w Grudziądzu przez doktora Jana Jalkowskiego w 1897 roku - tak przynajmniej twierdzi Wikipedia. W Niemczech ogródki scherberowskie miały początek w 1869r.

do zeto: Pracownicze ogródki działkowe to chyba określenie ukute dopiero po wojnie, gdy ogrody działkowe trafiły pod skrzydła związków zawodowych. Oczywiście w szerokim kontekście, zgodnie z tym co napisałeś, określenie "pierwszy ... tego typu" nie jest precyzyjne. Przyznam jednak, że napisałem tak zgodnie z tym co przeczytałem (gdzieś) i przyjąłem, że w tym wypadku chodzi o typ ogrodu działkowego zorganizowanego przez władze miejskie w ramach szerszej polityki społecznej, polegającej na pomocy mieszkańcom gorzej sytuowanym materialnie. Ten ogród powstał na terenie należącym do miasta i pierwotnie użytkownikami mieli być mieszkańcy Osiedla (głównie robotnicy). Takiego ogrodu wcześniej w Łodzi nie było i chyba pozostał on jedyny taki w mieście do wybuchu wojny.

do blaggio.: Jasne. W kategorii, którą szczegółowo scharakteryzowałeś Montwiłł był pierwszy. Dzięki:)

do zeto: Dzisiaj znalazłem to zdjęcie wśród zdjęć pobranych i przy okazji jeszcze raz przeczytałem to wszystko powyżej, i choć z opóźnieniem uzupełniłem nieco opis, bo Twoja uwaga była całkiem słuszna. Chyba teraz budzi on trochę mniej wątpliwości. :)

do zeto: Patronem ogródków ma osiedlu Montwiłła-Mireckiego był od chwili powstania w latach trzydziestych Marsz. J. Piłsudki a nie Mirecki co jest na zdjęciu ponizej.

do Janusz Bilski: W imieniu własnym i Kolegi Zeto dziękuję za zwrócenie uwagi. Po publikacji zdjęcia na FP zauważyłem widoczny tam napis nad bramą i uzupełniłem zaraz informację o obiekcie w rubryce "Nazwa dawana". :)

Ładne zdjecia i tak mało głosów ?

do Jolanta F.: Może nie wszystkie są takie ładne, ale dzięki. Pewnie to wina mało atrakcyjnych obiektów w nieciekawym oświetleniu. Ładną dziewczynę modnie ubraną nawet w tłumie każdy zauważy, na brzydką i źle ubraną, nawet samą, nikt nie spojrzy. A może te zdjęcia po prostu są słabe i już.

do blaggio.: Zabrakło tylko odrobiny szczęścia (do światła).

Na tym niewyraźnym zdjęciu w oddali za torem kolejowym widać panoramę południowego fragmentu terenu parowozowni. Od lewej: zrujnowaną hale parowozowni, magazyn parowozowni, starą pompownię, istniejący chyba do początku XXI w. budynek łaźni i za wiaduktem piętrowy budynek administracyjny parowozowni. Nie ma już wieży wodnej, która powinna stać za pompownią.

Fotopiesek :)

No właśnie, wtedy można było spokojnie zejść na dół, dzisiaj trzeba by chyba użyć technik alpinistycznych, żeby zejść bezpiecznie :-)

Na prawie całym długim na ok. 750 m najgęściej zabudowanym odcinku wylotowej z miasta ulicy Konstantynowskiej, położonym przecież nie tak daleko od centrum, panuje nastrój upadku, stagnacji i opuszczenia

Kobieta, która wyszła z bramy i idzie w moim kierunku myślała, że reprezentuję nowego właściciela i chciała dowiedzieć się, czy wreszcie dostanie nowe lokum, bo czeka na eksmisję (za długi) 15 lat. Niestety zawiodła się.
W pierwszym dziesięcioleciu XXI w. często tu bywałem z racji obowiązków służbowych i znałem prawie wszystkich dawnych lokatorów. Kamienica już 15 lat temu była w opłakanym stanie, strach i obrzydzenie brało, gdy sie tam wchodziło. Tutaj układ wewnętrzny jest taki, że każde okno to oddzielne jednoizbowe mieszkanie z drzwiami na korytarz biegnący od klatki schodowej wzdłuż budynku.

do blaggio.: Rzadki układ - czy tak samo jest od strony ulicy?

do WW: Tak, taki sam. Jedynie w tym poszerzonym pionie od strony zachodniej są trzy trochę większe lokale z oknami tylko od podwórza.

do blaggio.: Żywy dokument ówczesnych standardów mieszkaniowych, ostatnio ciekawa książka o tym wyszła.

do WW: Co to za książka?

do blaggio.: Chodzi mi o "13 pięter" Springera, na pewno znasz.

do WW: Nie, akurat tej nie czytałem, orientuję się tylko pobieżnie, że w sposób bardzo wnikliwy i trafny opisuje kwestię mieszkaniową.
Jeśli chodzi o czasy dawniejsze, to każdy, kto już dłużej żyje na tym świecie i posiada wykształconą wrażliwość oraz skłonność do refleksji, ma świadomość jak było. Nota bene przykład tej kamienicy świadczy o tym, że jednak przed wojną powstawały również czynszówki dla mniej zamożnych, a odpowiedników tego w czasach dzisiejszych w Polsce właściwie nie ma. Wtedy wielu ludzi, którzy dorobili się, przeznaczało swoje fundusze na budowę takich mniejszych lub większych kamieniczek i kamienic mimo tego, że wiedzieli, że są to inwestycje o długoterminowym zwrocie. Chociażby tylko w Łodzi ciągle stoi jeszcze wielka ilość takich budynków. Zniszczone, wiadomo z jakich powodów, wolno, zbyt wolno niestety, odchodzą w nicość, i nie są zastępowane niczym o podobnym przeznaczeniu.

Fotopies ?

Już widać, że będzie to przeobrażenie bezmyślne - nowe okna wmurowywane przypadkowo, bez szacunku dla kompozycji budynku.

do WW: Sam to również zauważyłem. Pisząc "przeobrażenie" nie mogłem oprzeć się skojarzeniu z "przepoczwarzeniem", choć oczywiście w dosłownym tego słowa znaczeniu nie byłoby to trafne, bo z poczwarki często powstaje piękny motyl - raczej w przenośni, w znaczeniu zmiany w poczwarę.:-)
Poczekamy, zobaczymy, co tego się urodzi i wtedy ocenimy.

W Łodzi nie mamy ani porządnych gór, ani jezior, ani poważnych rzek, więc możemy się tylko chwalić stawami, rzeczkami zamienionymi w kanały i sztucznymi wzniesieniami, jak ta niedokończona górka :))