†

Stary Rynek 57-59

Pod narożnym numerem 10 (obecnie 59) stała pierwotnie XVIII-wieczna kamienica z barokowym szczytem szyjkowym i tzw. "kieszenią" (Taschengebäude) od strony ul. Studziennej. Kamienica pod numerem 11 to jedna z najstarszych elbląskich gospód miejskich (istniejąca już w średniowieczu), w której w roku 1628 przebywał jakiś czas kanclerz szwedzki Axel Oxenstierna, generalny gubernator okupowanych Prus Królewskich. Nazywano ją wówczas "der grosse Christoph", gdyż do roku 1735 po lewej stronie od wejścia do kamienicy stała gigantycznych rozmiarów drewniana statua św. Krzysztofa (figura przewróciła się i prawdopodobnie uległa przy tym zniszczeniu). W XVIII w. całkiem przebudowana, łącznie ze szczytem, i oddana w całości funkcjom mieszkalnym. W czasach pruskich do roku 1807 była siedzibą szefa elbląskiego garnizonu - wówczas zwano ją "Generalshaus". W roku 1812 w na czas obecności w mieście Francuzów zamieniona na wojskową gospodę. Przebudowana ponownie w roku 1817, mieściła w izbach na parterze częściowo prezydium policyjne, częściowo urząd serwisowy. Na piętrze znajdowała się sala Rady Miejskiej i miejskie biuro umorzeniowe - kamienicę zwano wówczas "Kämmereihaus" (luźno tłumacząc dom urzędowo-finansowy).

O formie architektonicznej pierwotnej kamienicy niewiele wiadomo; po 1817r. przebudowana w formie klasycystycznej, okna w asymetrycznym układzie 5-osiowym (co sugeruje tak naprawdę dwie złączone kamienice, dwu i trzyosiową), posiadała 2 kondygnacje i wysokie poddasze. Pierwotny, zlikwidowany szczyt sprzed klasycystycznej przebudowy (być może podwójny) był zapewne późnobarokowy.
Obie kamienice (nr 10 i 11) zostały na przełomie XIX - XX w. zastąpione eklektyczną kamienicą czynszową z domem towarowym Alberta Dyck, zajmującym również partery kamienic pod nr. 12 i 13.
Eklektyczny budynek powstały wówczas na parcelach 10 i 11 został odbudowywany w formie retrowersji na potrzeby czterogwiazdkowego Hotelu Elbląg w roku 2012.