†

Bednarska 19

Działka o szerokości 9,28 m (prawie 2 pręty), w 1417 r. stanowiła własność Henryka Schwartza. W 2 połowie XVI w. właścicielem jej był Andrzej Molkau (Malckaw), a od 1617 r. Krystian Treschenberg (w 1613 - wójt, w 1615 wybrany po raz pierwszy rajcą, 1631 - burmistrz, 1632, 1633 i 1641 - burgrabia; zmarł w 1646 r.). Od 1692 r. kamienica stanowiła własność Karola Ramseya młodszego, znanego elbląskiego kronikarza (1685 - wójt, w 1687 wybrany po raz pierwszy rajcą, 1693 - burmistrz, burgrabia w latach: 1694, 1696, 1697, 1701, 1717, 1718, 1729; zmarł w 1730 r.), a w 2 połowie XVIII w. kamienica należała do rodziny Roskampf. Od 1788 r. właścicielem posesji był kupiec Krystian Fryderyk Drausfeld, zaś od 1792 r. rodzina Hauff; najpierw Jan Henryk, a od 1838 r. Henryk August. W 1846 r. kamienicę nabył Jakub Abrahamson, a od 1851 r. należała do kupca Salomona Jakuba Gotthilfa i jego spadkobierców. Od 1873 r. właścicielem posesji był restaurator Ludwik Więckowski i jego rodzina. Również w 1873 r. mieszkał w tej kamienicy pochodzący ze znanej rodziny kupiec elbląski Jan August Abegg.
O wyglądzie kamienicy od najdawniejszych czasów aż po 2 połowę XIX w. nie wiemy nic konkretnego; chyba tylko tyle, że około 1800 r. otrzymała piękne klasycystyczne drzwi wejściowe. W 2 połowie XIX w. miała miejsce gruntowna przebudowa kamienicy, w rezultacie czego otrzymała ona formę budynku trzyosiowego, dwupiętrowego, z niewysokim poddaszem, zwieńczonego ceramicznym dachem naczółkowym; o prostej fasadzie eklektycznej.
U schyłku XIX w. z dawnego przedproża zachowały się jedynie schody prowadzące do drzwi wejściowych oraz obudowa zejścia do piwnicy, w której znajdowała się mleczarnia. Na pierwszym piętrze mieścił się warsztat krawiecki O. Blödhorna. Od 1899 r. aż do 1919 r. właścicielem posesji był Ferdynand Rupelius, oprócz którego w domu tym w 1908 r. zamieszkiwały jeszcze dwie rodziny. W latach 1931-1941 posesja stanowiła własność rodziny Kaczyńskich.
W okresie międzywojennym obudowa zejścia do piwnicy, jak też i mleczarnia, uległy likwidacji, fasada na wysokości pierwszej kondygnacji została zmodernizowana, a w kamienicy urządzono dom meblowy, powstały zapewne drogą rozbudowy fabryki mebli istniejącej już dawniej w kamienicy nr 20. Od 1941 r. firma meblowa "Paul Sentz" przejęła także prawa własności nad całą kamienicą.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)