†

Bednarska 29

Działka, obecnie o szerokości około 6.5 m, pierwotnie była zapewne znacznie szersza, około dwuprętowa. Kiedy ją uszczuplono na rzecz sąsiedniej - nr 30 - nie wiadomo. W 1417 r. właścicielem posesji był rajca Jan Brandenhoff, około 1500 r. Mikołaj Myrke, później Jan Schulz, a w 2 połowie XVI w. Marcin Schermer. Około połowy XVII w., kiedy właścicielem posesji był członek znanej gdańskiej rodziny patrycjuszowskiej - jej gałęzi elbląskiej - Henryk Rogge, nastąpiła przebudowa dawnej kamienicy gotyckiej w formach wczesnobarokowych. Być może wtedy też nastąpiło zwężenie działki, o którym mowa wyżej. Powstała kamienica trzyosiowa, dwupiętrowa, z wysoką sienią w przyziemiu; fasadę licowaną w cegle zdobiły trzy wnęki biegnące przez wszystkie kondygnacje, a wieńczył szczyt, utrzymany w formach manierystyczno-barokowych. Przypuszczalnie w ostatniej ćwierci XVIII w., kiedy właścicielem posesji nr 29 (podobnie jak i nr 30) był tajny radca Jakub du Bois, nastąpiła przebudowa kamienicy i fasady w formach rokokowo-klasycystycznych. Barokowe wnęki fasady zamurowano, pozostawiając jednak fasadę w cegle licówce, dawne koszowe lub półkoliste łęki nadokienne zastąpiono odcinkowymi; szczyt po usunięciu barokowej kamieniarki otrzymał formę szyjową z podwójnymi spływami i ze zwieńczeniem w formie belkowania z falistym gzymsem uskokowym. Z tego czasu pochodziły też bogate, klasycystyczne odrzwia wejścia przesuniętego z osi środkowej na lewą. W sieni rozbudowano półpiętro antresoli. Z tego też okresu pochodzi klasycystyczne przedproże, podwójne, wspólne dla obu kamienic, nr 29 i 30: balustrada w formie żelaznej kraty z motywem meandrów w części dolnej, słupki balustrady w formie kamiennych płyt pionowych, zdobionych płaskorzeźbionymi girlandami i zwieńczonych kamiennymi wazami. Słupki stopni w formie kanelowanych kolumn zdobnych z góry girlandami, zwieńczonych płytami kamiennymi okolonymi fryzem meandrowym i ustawionymi na tych płytach wazami; kamienne odprowadzenia wody z rur spustowych zakończone głowami potworów morskich.
Po śmierci Jakuba du Bois w 1880 r. właścicielem kamienicy była jego córka Helena Julianna, żona Jana Henryka Jungschultza z Rybna, a następnie dalsi krewni rodziny du Bois. W 1854 r. kamienicę nabył Fryderyk Willms, od 1867 r. stanowiła ona własność Amalii Saro, a od 1872 r. nauczyciela Augusta Ryszarda E. Silberbacha.
W 2 połowie XIX w. przebudowano sień, z której na całej szerokości wydzielono osobną kondygnację antresoli; znalazło to swój wyraz także w przebudowie okien fasady. Od 1905 r. właścicielem kamienicy byli: tapicer Paweł Scheffler i jego żona z domu Gruchalla voto Węsierska. Od 1931 r. budynek przeszedł na własność elbląskich banków.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)