†

Bednarska 12-13

Już w 1417 r. posesję tę zaliczano do wyjątkowych, gdyż ze względu na swą znaczną szerokość była numerowana podwójnie (ok. 21 m = ok. 4,5 pręta). Stanowiła ona podówczas własność rodziny Rote (Rode). Już w tym czasie w aktach miejskich była podkreślana nietypowość budynku także w sensie architektonicznym, nie był on bowiem kamienicą szczytową, lecz rzadkim wśród elbląskich domów mieszkalnych budynkiem kalenicowym. W XVI i XVII w. posesja należała do patrycjuszowskiej rodziny Braun. Pewne dane wskazują, że po powstaniu w Elblągu kantoru Kompanii Wschodniej budynek ten służył angielskim kupcom (być może dzierżawiony) jako magazyn i wozownia. O dawnym wyglądzie budynku, poza faktem, że był on zwrócony do ul. Bednarskiej kalenicą, nie wiemy nic. Budynek znany nam ze starszych fotografii mógł powstać pod koniec XVIII w. Miał on nadal formę kalenicową. Sześcioosiowy, dwupiętrowy, o jednolitym wyrazie architektonicznym, posiadał równocześnie dość silnie zaakcentowane dwie osie, dzięki czemu sprawiał wrażenie dwóch jednakowych budynków, tym bardziej że miał dwa wejścia. Wydaje się, że sama zasada architektoniczna układu została przejęta z założenia wcześniejszego. Okna obu pięter każdego z trójosiowych segmentów obejmowały dwa skrajne pilastry wielkiego porządku, o głowicach korynckich wspierających belkowanie i gzyms kalenicowego dachu. Oś każdego z dwóch segmentów akcentowały dwie występujące z dachu lukarny z trójkątnymi szczytami zwieńczonymi wazami. W 2 połowie XVIII w. nastąpiła przebudowa przyziemia, które otrzymało nowe wejścia umieszczone po obu stronach osi dzielącej oba segmenty, wszystkie okna przyziemia, a następnie okna segmentu wschodniego otrzymały nowe ramy; zlikwidowano także przedproże, z którego pozostało jeszcze kilka stopni przed drzwiami wejściowymi oraz żeliwna, eklektyczna krata balustrady, później także usunięta. Zapewne już w XX w. usunięto obie wazy wieńczące lukarny oraz zlikwidowano wejście do segmentu wschodniego, zastępując je dwoma dodatkowymi oknami. Od 1872 r. właścicielami kamienicy byli drukarze, którzy posiadali tutaj swój zakład: najpierw Jerzy Felsner, w latach 1880-1905 Antoni Petzold. Od 1924 r. posesja stanowiła własność firmy F. Schichau, która miała tu swój żłobek, a następnie szwalnię. Tutaj także w okresie międzywojennym mieściła się siedziba założonego w 1920 r. elbląskiego klubu tenisowego.