†

Bednarska 11

Na stosunkowo wąskiej parceli , mierzącej około półtora pręta szerokości (ok. 7,00 m), wzniesiono kamienicę gotycką o dość niskiej sieni (ok. 3,5 m), której ścianę zachodnią zdobiła ostrołukowa wnęka o profilowanych ościeżach. Górne kondygnacje, przypuszczalnie włącznie z pierwszym piętrem, stanowiły niskie - ok. 2 m wysokości - pomieszczenia spichrzowe. Zapewne w 1 połowie XVIII w. gotycka kamienica została przebudowana na barokową, która kosztem pierwszej kondygnacji spichrzowej otrzymała przypuszczalnie wysoką sień z bocznym kantorem i antresolą. Czy już wtedy dwie kondygnacje górne otrzymały charakter pięter mieszkalnych - nie wiadomo. Dach kamienicy przykryto dwukondygnacjowym (okienko poddasza i owalny świetlik szczytu) szczytem szyjowym ze spływami zakończonymi u dołu wolutami i dwoma pilastrami wspierającymi belkowanie zwieńczone falistym gzymsem. Być może już w połowie XIX w. całkowicie przebudowano przyziemie, przywracając podział barokowej sieni na dwie osobne kondygnacje i zmieniając układ kondygnacji dolnej w związku z wydzieleniem lokalu sklepowego. W latach 1877-1897 właścicielem kamienicy tradycyjnie byli piekarze, co sugeruje, że na terenie parceli była w tym czasie urządzona piekarnia. W 2 połowie XIX w. przy okazji remontu fasady uproszczono spływy szczytu i zlikwidowano woluty. Mniej więcej w tym samym okresie rozebrano przedproże. W latach 1897-1914 właścicielem kamienicy był restaurator August Speiser, a w 1935 r. posesję przejęła gmina miejska, zaś od 1943 r. znowu przeszła w ręce prywatne - nabył ją mianowicie rzeźnik, Fryderyk Kamiński.