†

Bednarska 16

Jeszcze na początku XV w. posesja ta dzieliła się na dwie niezależne parcele. Zachodnia, jakkolwiek stosunkowo wąska (ok. 6,70 m, czyli blisko 1,5 pręta), ze względu na normalną głębokość była traktowana jako parcela pełnowartościowa. Wschodnia natomiast była wprawdzie tylko trochę węższa od zachodniej (ok. 6,00 m), jednakże ze względu na bardzo poważnie ograniczoną głębokość działka ta była traktowana jako "buda", szacowana tylko jako czwarta część działki pełnowartościowej. Działka ta nie miała więc warunków do samodzielnej egzystencji i jeszcze w XV w. została połączona w jedną parcelę z działką zachodnią. Jakkolwiek odtąd należały do jednego właściciela, to jednak aż po wiek XVIII formalnie były traktowane jako dwie parcele niezależne. Od 1874 r. do 1923 r. posesja znajdowała się w rękach blacharskiej rodziny Palm.
W 2 połowie XIX w. wzniesiono na omawianej parceli pięcioosiową, dwupiętrową (plus piętro poddasza) kamienicę, która otrzymała eklektyczny wystrój fasady. Wszystkie okna zaopatrzono w nowe ramy, opaski i górne gzymsy, całą fasadę wieńczył silnie wyładowany gzyms z attyką w formie przeźroczowej balustrady typu tralkowego. Pozorną jednolitość architektoniczną fasady zakłócało zgrupowanie trzech osi okiennych części zachodniej oraz dwóch części wschodniej. Pewną odrębność obu części fasady dodatkowo podkreślały międzyokienne lizeny części zachodniej, których brakowało w części wschodniej.
W okresie międzywojennym ciężka balustrada wieńcząca gzyms kamienicy uległa częściowej redukcji, a w przyziemiu, na prawo od wejścia, w miejscu dawnych dwóch okien przebito wielką przeszkloną witrynę sklepową, wysuniętą wgłąb chodnika. W sklepie tym znajdował się zakład krawiecki Ernesta Doebela, właściciela posesji od 1923 r., a ponadto w kamienicy mieściło się m. in biuro hurtowni owoców południowych firmy "A. R. Widdra". Od 1932 r. na 10 lat kamienicę przejęło na własność miasto. Zapewne w latach trzydziestych fasadę uproszczono jeszcze bardziej, usuwając znad okien wszystkie dekoracje i gzymsy oraz likwidując całkowicie pozostałe elementy dawnej attyki. Miejsce zakładu krawieckiego zajęła drukarnia Ernesta Deya, który od 1942 r. był też właścicielem kamienicy.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)