†

Bednarska 26

Działka o szerokości 9,20 m (niespełna 2 pręty) w 1417 r. stanowiła własność Piotra Storma (zob. ul. Bednarska nr 6). O wyglądzie kamienicy gotyckiej, prawdopodobnie trzyosiowej, nie posiadamy żadnych bliższych danych [M. Rendschmidt twierdzi wprawdzie, że filary międzyokienne kamienicy aż do podstawy szczytu były gotyckie, jednakże trudno mieć zaufanie do tego typu obserwacji, o ile nie została ona przeprowadzona przez naprawdę wytrawnego badacza.]. Około połowy XVI w. właścicielem posesji był Hieronim Langerfeld (Langfeld - w 1555 obrany wójtem, 1560 - po raz pierwszy rajcą; zmarł w 1578 r.). Po nim właścicielem kamienicy był syndyk Jan Jungschultz (1579 obrany burmistrzem, 1596 - burgrabią; zmarł w 1597 r.). Po jego śmierci kamienica pozostawała w rękach spadkobierców do niespełna połowy XVII w.
Wydaje się, że sumptem Jungschultzów u schyłku XVI w. lub na początku XVII w. mogła powstać okazała kamienica renesansowa, trzyosiowa, o wysokiej dolnej kondygnacji sieni i dwóch, średnio wysokich, a może nawet trzech niższych, częściowo spichrzowych kondygnacjach pięter; fasada o architekturze kamienno-ceglanej, nawiązującej do forma manieryzmu niderlandzkiego, posiadała zapewne międzykondygnacjowe belkowania z ozdobnymi kostkami kamiennymi we fryzach; szczyt o urozmaiconej linii kamiennych obrzeży, dwukondygnacjowy; w kondygnacji dolnej - trzy okna, a w górnej - jedno w środku i dwie wnęki po bokach, w zwieńczeniu trójkątny naczółek z kamiennym posągiem sokolnika. Czy i w jakim stopniu kamienica ta adaptowała pozostałości dawnej kamienicy gotyckiej, zwłaszcza jej fasady, nie wiadomo.
Około połowy XVII w. właścicielem posesji był Jan Caurin, a od 1682 r. cała kamienica należała do Fabiana Horna (obrany po raz pierwszy rajcą w 1665 r., burmistrzem w 1681 r., burgrabią w - 1683, 1686, 1685, 1689, 1691-1692; zmarł w 1692 r.). W 2 połowie XVIII w. właścicielem kamienicy był burmistrz Jerzy Fryderyk Henning. Zapewne już w tym czasie mogły mieć miejsce rozbudowa antresoli w sieni i pewne przekształcenia fasady. Na początku XIX w., kiedy właścicielem posesji był w latach 1802-1818 stolarz Michał Meyer wraz z żoną swą Elżbietą, z domu Mrongowiusz, kamienica otrzymała klasycystyczne odrzwia wejściowe. W 1818 r. właścicielem posesji był przejściowo cesarsko-rosyjski radca kolegialny Jan Roemer.
Około połowy XIX w. nastąpiło ostateczne podzielenie sieni na dwie kondygnacje, w wyniku czego musiano przebudować także okna i ostatecznie otynkować fasadę, przy czym uległa likwidacji większość elementów renesansowego wystroju. Kiedy po raz pierwszy przebudowano szczyt renesansowy - nie wiadomo. Przy okazji remontu dachu usunięto część starego pokrycia ("mnich" i "mniszka") i zastąpiono je dachówką nowszego typu ("holenderka"). Z około połowy XIX w. pochodziła także balustrada przedproża w formie gotycyzującej kraty.
Od 1907 r. właścicielem kamienicy był mistrz malarski Franciszek Hartmann, oprócz którego miał tutaj swój warsztat także mistrz ślusarski Fichtmann. W rodzinie Hartmannów posesja znajdowała się aż do 1945 r. Zapewne jeszcze przed I wojną światową nastąpiła przebudowa kamienicy: otrzymała ona dodatkowe poprzeczne skrzydło dachowe, cały dach zaś pokryto podwójną karpiówką, przy okazji ponownie przebudowując szczyt. Uzupełniono go mianowicie rekonstruowanymi w tynku łękami i opaskami okiennymi. Eklektyzujące opaski otrzymały także wszystkie okna fasady. Przebudowano również przedproże, wciągając w głąb tarasu stopnie i zaopatrując je w balustradę w formie kraty o charakterze odmiennym niż uprzednio.
Około 1930 r. w piwnicy znajdował się sklep Joanny Adam.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)