†

Bednarska 24

Parcela o szerokości 7,55 m (przeszło 1,5 pręta) stanowiła w 1417 r. własność Andrzeja Tiergarta. Około połowy XVI w. właścicielem był Jakub Rijke (zob. Bednarska 7), od 1625 r. Henryk Clauss, a od 1652 r. Marcin Helwingk. W 2 połowie XVII w. posesja była własnością Henryka Fleissa, a w 2 połowie XVIII w. mistrza szewskiego Jakuba Moellera. W latach 1798-1803 przejął ją Jakub Górski wespół z żoną Anną Reginą, z domu Lankowską. W latach 1803-1845 właścicielami lub współwłaścicielami posesji była rodzina Gusing, a w latach 1840-1860 Fleischauerowie. Dopiero w 1860 r. Ludwik Popławski, posiadający w sąsiedniej kamienicy nr 23 fabrykę octu, nabył także prawa własności do parceli nr 24.
O wyglądzie kamienicy w dawnych czasach nie mamy żadnych konkretnych danych. W 2 połowie XIX w. był to budynek w zasadzie trójosiowy i dwukondygnacjowy, zwieńczony wysoką ścianą gładkiej attyki, zakończonej u góry poziomym ciągiem belkowania. Ściany fasad domów nr 24 i 25 były rozparte trzema kondygnacjami ceglanych łęków; około 1930 r. łęków tych było co najmniej 10.
W 2 połowie XIX w. i w 1 XX w. posesja ta miała zawsze wspólnego właściciela z posesją nr 23. Zapewne w 1923 r. nastąpiła gruntowna przebudowa kamienicy; przy tej okazji odnowiono również i fasadę: pod oknami I piętra otrzymała ona gzyms, powyżej zaś tego gzymsu ożywiono ją dwiema ostrołukowymi wnękami obejmującymi okna I piętra. Niestety, nie wiadomo, czy wnęki te zostały zaprojektowane, czy też są to oryginalne wnęki gotyckie, odkryte spod tynku przy okazji przeprowadzanego remontu.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)