†

Bednarska 21

Działka o szerokości ok. 9,30 m (równo 2 pręty) w 2 połowie XIV w. stanowiła własność Jana z Torunia (wybrany rajcą po raz pierwszy w 1380 r., a następnie m.in. w 1395-1396, 1398-1399, 1402, 1404-1405, 1408-1409; burmistrz w latach 1403, 1406, 1407, 1410), a po jego śmierci w 1412 r. - własność spadkobierców.
W 2 połowie XVI w. właścicielem posesji był Max Begmen, po nim zaś
Mateusz Bogener, (Bögner), pełniący w 1557 r. funkcję miejskiego sekretarza, oraz od 1594 r. Jerzy Hartlieb. Zapewne sumptem tego ostatniego powstała kamienica renesansowa o architekturze nawiązującej do form manieryzmu niderlandzkiego: trójosiowa, przypuszczalnie dwupiętrowa, o fasadzie kamienno-ceglanej, z oknami osadzonymi we wnękach o faliście profilowanych ościeżach; szczyt dwukondygnacyjny o urozmaiconej linii kamiennych obrzeży i wewnętrznych podziałach, zwieńczony dwoma kamiennymi posągami po bokach i trzecim, środkowym, nad trójkątnym naczółkiem. Od 1640 r. właścicielem posesji był Franciszek Eske (wybrany po raz pierwszy rajcą w 1606 r.; zmarł w 1642 r.), od 1708 r. - Karol Ramsey (zob. ul. Bednarska nr 19), a od 2 połowy XVIII w. rodzina Poselgerów: najpierw radny Izrael Poselger, zaś od 1800 r. jego owdowiała żona Joanna Eleonora. W latach 1807-1861 właścicielem domu był fabrykant cykorii Daniel Ferdynand Schwarck z żoną Marią Charlottą, z domu Poselger, który posiadał tutaj swój kantor przejęty w 1830 r. przez jego syna Hermana. W latach 1861-1879 kamienica stanowiła własność radcy sądowego Edwarda Marcina Schellera, a od 1879 r. księgarza i drukarza Ernesta Wernicha.
W 2 połowie XIX w. miała miejsce gruntowna przebudowa kamienicy, która objęła nie tylko wnętrza z przesunięciem stropów włącznie, lecz także fasadę; w związku z przedzieleniem wysokiej sieni na dwie osobne kondygnacje nastąpiły przesunięcia starych i przebicia nowych otworów okiennych, które zaopatrzono w eklektyczne opaski, gzymsy i nowe ramy okienne, dwie kondygnacje dolne zostały wyboniowane, natomiast okna kondygnacji trzeciej podzielono korynckimi pilastrami wspierającymi gzyms pod szczytem. Przebudowa objęła także i szczyt, który otrzymał nowe obrzeża zachowując być może renesansowy obrys dawnych, cała fasada łącznie ze szczytem oczywiście została otynkowana. Wobec przerzucenia wejścia do kamienicy na prawą stronę przebudowano także przedproże, które otrzymało balustradę w formie prostej kraty żeliwnej i dwa szczególnie ozdobne, być może starsze, pochodzące z poprzedniego założenia żeliwne słupki stopni wspierające pręty poręczy.
W rękach Wernicha i jego spadkobierców posesja znajdowała się do 1920 r. W latach 1920-1930 posesja była własnością towarzystwa wydawniczego "Elbinger Vorposten". W 1937 r. drukarnię zlikwidowano, a kamienica przeszła na własność sąsiedniej fabryki octu i musztardy, należącej do spadkobierców Pawła Erdmanna, a później spółki Kühne-Erdmann.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)