†

Bednarska 20

Działka o szerokości ok. 9,5 m (równo 2 pręty) w 1417 r. stanowiła własność Kurta von Binen. W 2 połowie XVI w. właścicielem posesji był Otto Bittau (Büttaw - z Bytowa? - w 1561 pełniący funkcję wójta, w 1562 po raz pierwszy wybrany rajcą; zmarł w 1580 r.). Od 1594 r. stanowiła własność Izraela Medenreicha, a od 1621 r. - Daniela.
Przypuszczalnie sumptem Izraela Medenreicha w miejscu dawnej kamienicy gotyckiej powstała nowa, renesansowa, o architekturze nawiązującej do form niderlandzkiego manieryzmu, trójosiowa, raczej trzypiętrowa, zwieńczona szczytem o urozmaiconej linii kamiennych obrzeży.
Od 1654 r. kamienica należała do Zachariasza Zamehla, a w 1672 r. odziedziczyła ją zapewne wdowa po Jerzym Lange. W 2 połowie XVIII w. właścicielem posesji była burmistrzowa Helena Wilmson, z domu Meienreis, zaś od 1799 r. tajny radca Jakub du Bois z żoną Joanną Zofią, z domu Wilmson. Zapewne sumptem Du Bois nastąpiła przebudowa kamienicy w formach klasycystycznych: m.in. ok. 1800 r. powstały piękne, klasycystyczne odrzwia. W rękach rodziny Du Bois i jej spadkobierców posesja znajdowała się do 1855 r., kiedy nabył ją tapicer Ernest Klose. W rękach rodziny posesja pozostawała do ok. 1894 r.
W 2 połowie XIX w. miała miejsce poważna przebudowa kamienicy, zapewne połączona z przesunięciami stropów, zwłaszcza w obrębie dolnych kondygnacji, m.in. przedzielono także sień na dwa osobne piętra; wszystkie okna otrzymały eklektyczne opaski, gzymsy, naczółki oraz ramy; całość została otynkowana. Nieco później, już u schyłku XIX w., zlikwidowano szczyt zastępując go poddaszem mansardowego dachu kalenicowego; przypuszczalnie wtedy też przebito w przyziemiu wielką witrynę sklepu związanego z mieszczącą się w budynku fabryką mebli Pawła Sentza, który był jej właścicielem w latach 1894-1907. Z dawnego przedproża w tym czasie pozostały już tylko schody prowadzące do drzwi wejściowych, z ozdobnymi słupkami żeliwnymi podpierającymi pręty balustrady.
Od 1907 r. właścicielem posesji była zamieszkująca w tej kamienicy Anna Kaczyńska, a od 1936 r. - jej spadkobiercy. W 1941 r. kamienica ponownie stała się własnością domu meblowego P. Sentza.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)