Żeromskiego 22

Kamienica jest dawną oficyną kamienicy Staszica 23. Została nadbudowana na przełomie XVIII/XIX wieku. Od początku do końca XVII wieku pozostawała w rękach Zamoyskich. W 1691 roku przeszła na własność Jana Tuszyńskiego, a w połowie XVIII; Rossów. Od końca XVIII wieku do I połowy XIX wieku była własnością Milczyńskich. Przed II wojną światową właścicielami byli: J. Perec, Fratkin i Feldman. Po wojnie; Anna Winiarska.
Kamienica murowana z cegły pełnej na zaprawie wapiennej, otynkowana. Część obramień okiennych wykonana w tynku. Nad piwnicami sklepienia ceglane, nad pomieszczeniami pozostałych kondygnacji stropy Kleina; w pomieszczeniach pierwszej kondygnacji strop belkowy. Dach kryty blachą. Konstrukcja dachowa drewniana w układzie kalenicowym z węgielnicowym skrzyżowaniem. W elewacji frontowej balkon z żelazną balustradą. Od podwórza drewniane galerie w II i III kondygnacji; wspólne z kamienicą Staszica 23. Klatka schodowa wachlarzowa o ceglanej konstrukcji. Drzwi wejściowe drewniane, jednoskrzydłowe, z półkolistym nadświetlem od frontu i od podwórza. W pierwszej kondygnacji elewacji frontowej wysokie, prostokątne zamknięte półkoliście otwory okienne, powtarzające kształt i wielkość otworu wejściowego, 6-dzielne z oberluftem. Pozostałe prostokątne, niższe, 6-dzielne. Budynek założony na planie zbliżonym do kwadratu, dwutraktowy z sienią przelotową na skrajnej osi. Do sieni przylega klatka schodowa, mieszcząca się w 2 trakcie od strony pn-wsch. układ pomieszczeń II i III kondygnacji w ogólnych zarysach powtarza układ I kondygnacji. Bryła kamienicy trzykondygnacyjna, częściowo podpiwniczona. Dach dwuspadowy, płaski. Elewacja frontowa symetryczna, pięcioosiowa, wzmocniona w narożniku pd-zach szkarpą. Otwory okienne i otwór wejściowy I kondygnacji we wnękach. Otwory drugiej kondygnacji w prostych opaskach z listwą nadokiennika. W III kondygnacji bez obramień. Podziały horyzontalne tworzą gzymsy międzykondygnacyjne. Jedyny wyrałny akcent wertykalny stanowią na narożu: pas boniowania w II kondygnacji ponad szkarpą oraz podwójny pilaster w III kondygnacji. Elewacja tylna dwuosiowa. W I kondygnacji otwór drzwiowy zamknięty półkoliście prowadzący do sieni w 1 osi. W 2 osi otwór okienny zamknięty półkoliście. Otwory okienne II i III kondygnacji prostokątne bez obramień. Na wysokości II i III kondygnacji galerie. Elewacja boczna czteroosiowa, asymetryczna. W pierwszej kondygnacji otwór okienny 1 osi prostokątny, zamknięty półkoliście. Osie 2 i 3; nieduże, prostokątne otwory okienne. Oś 4 to ślepa arkada z pilastrami po bokach, zamknięta od góry gzymsem krytym dachówką. Otwory okienne 2 kondygnacji osi 1-3 analogiczne do otworów okiennych elewacji frontowej tej samej kondygnacji. Oś 4 stanowi nisza analogiczna do niszy 1 kondygnacji, ale bez obramień. Otwory okienne 3 kondygnacji /osie 1-3/ prostokątne w prostych obramieniach. Oś 4 to nisza nieco mniejsza od niszy w kondygnacji II. Podziały horyzontalne analogiczne do podziałów elewacji frontowej. Podziały wertykalne tworzą 4 pilastry w 3 kondygnacji flankujące dwie skrajne osie oraz narożnik wzmocniony szkarpą w I kondygnacji, a pasem boniowania w II kondygnacji i pilastrem w III kondygnacji.
Za

http://panel.lfoz.lublin.pl/in...sc-kamienica-ul-zeromskiego-22