Staszica 23

Kamienica zbudowana przez Bernarda Morando dla Franciszka Tellaniego. Od początku do końca XVII w. w rekach Zamoyskich. Następnie właścicielem kamienicy zostaje od 1691 r. Jan Tuszyński, podstoli żytomierski. W latach 1707-1709 rezydencja biskupia. W połowie XVIII w. własność Rossów. Od końca XVIII w. do połowy XIX w. własność Milczyńskich. Od II połowy XIX wieku do I połowy XX wieku właścicielami byli Perecowie. Jest to najwcześniejsza murowana kamienica rynkowa kamienica pierwotnie posiadała attykę i była wzorem dla pozostałych kamienic wybudowanych na rynku. W 1 ćwierci XVII w. następuje rozbudowa kamienicy. W 2 ćw. XVII w. i XVII/XVIII w. przebudowa i dobudowa oficyn. W latach 1919-26 oraz 1934-37 prace konserwatorskie przede wszystkim przy elewacjach oraz zabezpieczenie detalu architektonicznego we wnętrzach.
Kamienica narożna u zbiegu ulic Staszica i Miranda, w płd. pierzei Rynku Wielkiego. Kamienica murowana z cegły pełnej, na zaprawie wapiennej, tynkowana. Obramienia otworów I i II kondygnacji oraz portal elewacji frontowej z piaskowca. Portal w elewacji od ul. Miranda murowany, otynkowany z gzymsem krytym dachówką. Nad piwnicami i parterem sklepienia ceglane, w podcieniu kolebkowo-krzyżowe z płycinami w formie trójliścia, w izbie Zach. kolebkowo-lunetowe o układzie gwiałdzistym. Konstrukcja klatki schodowej ceglana, sklepienie odcinkowe oparte na belkach stalowych i ścianach. Nad wyższymi kondygnacjami stropy drewniane. Dach kryty blachą. Ganki obiegające podwórze od strony elewacji tylnej drewniane. Posadzki parteru kamienne nowe. Drzwi jednoskrzydłowe, żelazne, kute /od frontu/, drewniane dwuskrzydłowe z nadświetlem w elewacji bocznej. Otwory okienne prostokątne 6-polowe i witrynowe. Kamienica złożona na planie wydłużonego prostokąta. Dwutraktowa, dwudzielna. Trójkondygnacyjna. Podpiwniczona z wyjątkiem podcienia i oficyny. Dach płaski, trójspadowy. Elewacja frontowa symetryczna, 4-osiowa z 4-arkadowym podcieniem. W 1 kondygnacji prostokątny otwór wejściowy ujęty prostym portalem w 3 osi. Pozostałe 3 osie to otwory okienne zbliżone do kwadratu w prostych opaskach z parapetami. Otwory okienne 2 kondygnacji w prostych obramieniach z nad- i podokiennikami. Otwory okienne 3 kondygn. W prostych opaskach. Podziały horyzontalne tworzą słabo wykształcone gzymsy międzykondygnacyjne i analogiczny gzyms wieńczący. Podziały wertykalne; proste pilastry bez baz pomiędzy otworami okiennymi 3 kondygnacji. Elewacja boczna asymetryczna. W 1 kond. 4-osiowa. W 2 kond. 5-osiowa, w 3 kond. 4 osie plus zamurowana wnęka. W 1 kond. Rozbudowany otwór wejściowy w 4 osi ujęty portalem: spłaszczona arkada z kluczem ujęta po bokach pilastrami podtrzymującymi odcinek profilowanego gzymsu. Kształt i obramiena otworów okiennych analogiczne jak w elewacji frontowej. W 1 osi 3 kond. Zamiast otworu okiennego płytka półkolista nisza. Elewacja tylna otwarta na prostokątne podwórze, 2-osiowa, z drewnianymi gankami obiegającymi podwórze na wysokości 2 i 3 kondygnacji. Wnętrze: W trakcie od frontu sklepienie z profilowanymi płycinami oraz skromnymi sztukateriami. Całość polichromowana. Za

http://panel.lfoz.lublin.pl/in...-fotynowiczowska-ulstaszica-23