Głębce

Teraz podobny zlew zreperowalem, i umieśczylem na korytarz. Ciekawe, najdroszy byl ten kran:-)

U nos godajom ausgus!

do vetinari: Brakuje mu jeszcze ten żeliwny syfon.

do Jarosław Dubowski: Synek we banie liże szyba, matka do niego, Zeflik wiela razy mom ci godać żebyś nie lizoł ta szyba bo tam są zarazki a Zeflik na to .. wiela razy tyś godała fatrowi żeby nie cedził do asgusa a ona dalyj cedzi.

do piotr brzezina : Ale mesingowy kokotek.

do piotr brzezina : U nas mówią na taki zlew waserlajtung.
Piotrze, trzeba by wyjaśni,ć, że rzecz działa się w tramwaju, a fater cedził do ausgusa znaczy tata sikał do umywalki 😄,

Wejście do budynku przypomina raczej XVIII wiek :-) Na modernę mi to absolutnie nie pasuje.

do czesil: Typowałbym lata 20., szczególnie widząc całość budynku na tym zdjęciu Górę oczywiście nadbudowano po wojnie.

do czesil: Trzeba pamiętać, że okres międzywojenny to nie tylko moderna :-) To także powroty do wartości tradycyjnych, klasycznych, a wraz z nimi poszukiwania stylu narodowego, co tuż po odzyskaniu niepodległości wydaje się doskonale uzasadnione. Takich przykładów mamy w regionie bardzo dużo, także w Cieszynie - chociażby Wiedermann - też te klasyczne wątki w swoich projektach przemycał.

do WW: Po wojnie nic nie nadbudowano. Od początku był to obiekt piętrowy, przykryty dachem czterospadowym z trzema facjatami z balkonami. Wejście klasyczne - o czym pisałam wyżej - ujęte w formie portyku na kolumnach.

do vstrone: Porównaj oba zdjęcia, a przekonasz się, że nadbudowano. Zresztą widać to po kolorze cegieł.

do WW: Nie nadbudowano. To raczej efekt ostatniego remontu, który został przerwany.

do vstrone: Jak zwał, tak zwał, w każdym razie jest oczywiste, że w porównaniu ze zdjęciem z l. 40. dostawiono ściany kolejnej kondygnacji.

mój Dziadek spędzał tam wakacje :) zdjęcia z jego pobytu tam już wstawiłem.

To którym szlakiem w weekend idziemy? :-)

Ostatnia tabliczka na dole, jest nasza, Czeska. Mnie sie wiecej podoba nasze oznaczenie ślaków turysticznych. Tz. w kilometrach. Jakoś mi niepasuja te czasy kture sa "kimś" wymierzione...Wydaje sie mi potem, źe albo sie ciagnie...albo lece jak zwariowany...:-)

Do opisu schroniska warto dodać istotną informację, mianowicie o tym, że wieloletnim kierownikiem tam był pan Jan Cięgiel. Znałem go dobrze przez mojego ojca, byliśmy tam wielokrotnie, zawsze nas do siebie zapraszał, częstował herbatą, dawał zniżki obiadowe. To był wspaniały człowiek, czuł i kochał góry. Jeździł po prowiant do Wisły takim wojskowym gazikiem, z obciętą rurą, żeby moc była większa, raz nas podwiózł ze szlaku do schroniska, i fajnie, ale po drodze myśleliśmy, że szkoda, że nie napisaliśmy jeszcze testamentu ;))

Proponuję dodać taki tekst:
W latach 1950-1988 kierownikiem schroniska był Jan Cięgiel, za jego czasów obiekt gruntownie zmodernizowano w latach 1962-1965.

do vetinari: Orientacyjnie +/- ktoś wymierzył, ile potrwa taka droga. Ale wiadomo, jeden powoli maszeruje, inny szybciej pokonuje górskie szlaki :)

do vetinari: Podanie czasu jest bardziej miarodajne, bo iść 5 km grzbietem góry może trwać 1:30, ale iść na szczyt tej samej odległości może trwać np. 3 godziny. Jest to istotne podczas planowania całodniowej wycieczki, by np. zdążyć dojść do schroniska albo na autobus.
Czas podawany na tabliczkach jest oczywiście przeciętny i na ogół się sprawdza. Na Słowacji i w innych krajach też podawany jest czas.

do vetinari: Vetinari, Czesi pewnie by napisali na tabliczce pod Mount Everestem: Szczyt - 5 km. Czyli godzinka.

do vetinari: Veti. Kilometry Ci nic nie powiedzą, bo co innego iść 4 km pod górę, co innego 4 km po równym, a co innego 4 km iść w dół.
Czasy, które są u nas podawane, uwzględniają, mam nadzieję, te właśnie różne warunki terenowe na różnym terenie. Czyli idąc średnim tempem, nie za szybko, nie za wolno, przejście takiego szlaku powinno Ci zająć mniej więcej tyle aa tyle. Wydaje mi się, że dobrze by było połączyć obie kategorie w opisach na tabliczkach - czyli ilość kilometrów oraz orientacyjny czas potrzebny na przebycie szlaku

do YouPiter: No wlaśnie..kilometr jest kilometr...:-)..Spoko, jaky kraj-taky obyczaj...:-)

do czesil: Ja wole te kilomery...Jak sobie planuje, to wiem ile mi zajme czasu ijścz do gury albo nadól...I jak ci wieje wiatrz, jest snieg, bloto..to liczba czasu jest zupelnie inna i twoje plany czasowe sa nic niewarte... Ale jak napisalem, jaky kraj taky obyczaj...

do fantom: Wedluk tloku ktury tam teraz panuje..i tlumów kture sie tam ciagle wpichaja...chyba tam taka tabliczka jest...Ale cale ścześcze źe ktoś wynalazl coś jak warstwica na mapie...

do fantom: Tutaj jest dobrze zdokumentowane co by taka tabliczka pod Ewerestem spowodowala..

Wedluk opisu facet sobie w adidasach i dresach prubowal w śniegu wspinacz sie na Rysy...

do vetinari: Właśnie, że nie wiesz ile czasu ci zajmie wyjść na daną górę (kiedy wchodzisz na nią pierwszy raz), bo znasz tylko kilometry a podług samych kilometrów nie obliczysz potrzebny ci czas - przykład z Mount Everestem jest tego przesadnym dowodem. Następny problem to ten, że jak się stoi u podnóża góry to nie widać, co jest dalej, więc nawet doświadczony turysta może się przeliczyć.

do vetinari: Czasy na tabliczkach podawane są jako średni czas letni przejścia. Przy śniegu robi się x2. Na mapach są i czasy ( i to w obie strony) i kilometry. Warstwic nie trzeba analizować.

do fantom: Jak opisalem..jaky kraj taky obyczaj. jakoś mi te nasze kilometry juź weśly pod skóre :-)

do vetinari: Problem nie jest w adidasach. Szerpowie chadzają w sandałach, a czasem nawet boso do 5500m.
Problem jest w braku rozumu, jak u tego zawodnika na filmie.

do czesil: Czasem w górach jest zła pogoda i wtedy możesz stać nawet na szczycie, a też nie widzisz, co dalej :)

do Pomuchelskopp: Jak to mawiał jeden góral: Byłem w górach, ale nic nie było widać bo wszystko góry zasłaniały.

do Pomuchelskopp: Idziesz dalej, bo wiesz ile przed tobą. Inaczej mówiąc wiesz, że za 2 godziny będziesz w schronisku.
na terenach równinnych ma sens stosowania miernika odległości.

do Stenek: Ja pozostaje na swojim. Kilometr jest kolometr. Napewno 4km w górach sa inne jak na równym. Ale nadal to sa 4 kilometry. Jak pada śnieg, jak świeczi slońce, jak jest ślisko...nadal to sa kilometry...I nadotatek dodaje. Kolor oznakowania ma teź swoje znaczenie..I jak ci w terenie kturego nieznaś spadnie mgla, ale naprawde mgla albo ulewa..to ci nawed kilometry niepomoga...latwo zejścz z drogy...I z potencionalnej trasy na 2godzinky sie staje kośmar na 15 km :-). I jak sie zgubiś, i maś numer..to dzwoniś do GOPRu..eeeeeeeee mam za soba 2 godziny drogy, albo szedlem z punktu A 5km na poludnie do punktu B i mam zlamana noge i niedam rady dalej...Tak samo jak ja jestem przyzwyczajona na nasze oznaczenie, Wy macie Wasze teź juź "pod skura"..ja daje bez problemów u nas-Wy dajecie u Was teź sobie rade. 90% powieśchni Polski jest plasko. U nas jest odwrótnie...Pozostawme wiec juź ta diskusije.

do vetinari: Veti, niepotrzebnie się upierasz. Otóż każdy wie, że w górach, kilometr to nie jest kilometr.Bo raz jest to kilometr po równym terenie, raz pod górkę, a raz w dół - czy Twoim zdaniem przejście każdego z tych 3 kilometrów zajmuje tyle samo czasu? Na pewno nie. I jak pisał Czesiu: - z nie zawsze wiemy, jak biegnie trasa, którą chcemy iść: Czy tylko w górę, czy tylko w dół,czy tylko po równym, czy i w górę i w dół, no i ile km w górę a ile km w dół - tego wszystkiego na ogół NIE WIEMY, więc informacja o ilości km na danej trasie naprawdę niewiele nam mówi.Tylko zmierzony i napisany na znaku szlaku czas, jako tako odnosi się do trudności na danej trasie, i jest bardzo praktyczną wskazówką. Bo jeśli znak pokazuje np. 10 km do schroniska, ale nie wiemy, jak wygląda trasa, i jest późne popołudnie, to jest duże ryzyko, że w trasie złapie nas mrok, i wtedy wędrówka staje się trudna, albo bardzo trudna. Trzeba to mieć na względzie, a nie kierować się tylko tym, ile km mamy do przejścia

Pamiętam takie wagony.

Datowanie poprawne a dodam tylko że takich napisów na tych wagonach nie widziałem (albo nie pamiętam) .Zawsze tylko PKP.

Tak oznaczone wagony to najpóźniej rok 1968, kiedy to PKP i inne kraje europejskie należące do UIC wprowadziły ujednolicony system numeracji wagonów.

Właśnie, poza tym brak sieci trakcyjnej wprowadzonej w 1974. Zdecydowanie to lata 60-te.

Przed rokiem 1975 kiedy to doprowadzono elektryczną sieć trakcyjną do Głębiec, Bipy też w wersji sprzed 1974 roku, z wielkimi napisami, które likwidowano w latach 60. Zatem przełom lat 60/70.

Szkoda że nie widać lokomotywy. Najczęściej kursowały tam parowozy Tkt48, choć nieraz pociągi osobowe były prowadzone przez Ty23, Ty42, Ty2 i rzadko przez Ty45. Po przejściu na lokomotywy spalinowe najczęściej spotykane były "Stonki", czyli SM42, a w okresie jesienno - zimowym i wiosną SP42 - wersja posiadająca możliwość ogrzewania wagonów. Czasami pociągi osobowe były prowadzone przez ST44, czyli popularnego wtedy radzieckiego "Gagarina".

do czesil: Czy datowanie jest poprawne

do czesil: Wagony BHP - wagony piętrowe Bhp, czyli popularne Bip-y, to nazwa wagonów wyprodukowanych przez VEB Waggonbau Görlitz w latach 1959-1977.

do Bronisław Miech: Moja pamięć zaczyna się dopiero w pierwszej połowie lat 80 tych, więc może być poprawne.
Najwięcej na temat lokomocji wie kolega Augiasz.

do paulus60: W latach 40. pociągi prowadzono tu Tr203, po więcej zapraszam tutaj:

do augiasz: Zgadza się. Piszę o czasach, które pamiętam. Przez 10 lat, do 1970 r. mieszkałem w budynku stacyjnym w Ustroniu. Później, na zmianę z autobusami PKS, dojeżdżałem do szkoły w Wiśle pociągiem ciągniętym przez w.wym. parowozy i lokomotywy spalinowe.

Piękne!

Przypomnę po raz kolejny, iż zdjęcia nie swojego autorstwa pozostają czyste w lewym dolnym rogu. Nie odhaczaj "Dodaj podpis" w chwili przelewania każdej takiej fotki do zbiorów FP.

I znów sie przypomina dziecziństwo..kiedy to takymi pociagami sie jeźdźilo do babci albo ciotećky. Pocziag sie niespieszyl, klimatizacji niebylo, okna otwarte. Drewniane lawky, konduktor uźywal zamiast pieciatky śczipce do biletów. I ta odpowiedźalna mina kiedy mu ten bilet podawaleś...i w powietrzu czuleś zapach lasu i teru z podkladów pod torami( i w plecaku kotlet schabowy)...i co najwaźniejsie..byl zapach wakacji i swobody od śkoly....Fajne czasy...

Pamiętam te wagony, każdy przedział miał swoje drzwi na zewnątrz. Łączyła je widoczna kładka idąca wzdłuż pociągu. Konduktor podczas jazdy musiał po niej chodzić żeby sprawdzić bilety.
PS - i tutaj pociąg jest lekko pochylony w lewo, jak i na innym zdjęciu, czyli tak to jest zrobione aby nie wypadł z torów, gdyby jechał zbyt szybko

do vetinari: Bardzo ładnie to napisałeś - plastycznie.

do vetinari: Veti, mam podobne wspomnienia, z tym że z lat 60-tych, kiedy wyjeżdżałem na kolonie , nad morze. Do wszystkiego co to tu napisałeś, dodałbym jeszcze łapanie powietrza przez otwarte okna wagonu i oczywiście drobnych iskier z parowozu ... do oczu. Jechaliśmy specjalnymi pociągami kolonijnymi ( kolonie z różnych zakładów pracy ze Śląska ) przez prawie 20 godzin ( Katowice - Gdynia lub Reda ), ale frajdy mieliśmy co niemiara. No i te zapachy, nie do zapomnienia.

do Jorg: Jak dziecko też takim pociągiem jechałem z mamą higienistką kolonijną z Katowic do Gdyni. Jako sześciolatek rozróżniałem już parowozy między sobą, bo mieszkałem w budynku dworcowym w Ustroniu (wcześnie nauczyłem się w miarę dobrze czytać i w pierwszej klasie podstawówki trochę się nudziłem). Pamiętam, że skład prowadziła Pt47, mimo, że trasa była zelektryfikowana. To był 1965 rok.

do Jorg: Ja jeździlem do ciotećky ktura mieśkala w górach, na zachodzie Czech. Tereny puste, po wysiedlonych Niemcach...przepiekna natura i pusciutko...ruiny domów, pelno skarbów dla chlopaków...zwlaścza tych Niemieckich...Rano chleb s maslem i mleko. Do kieśieni coś na drugie śniadanie...i dawaj....zawsie sie wychodzilo z kuchni przes okno...byla tam studnia, w studni wiadro s i w wiadrze...gruśky-máslowky...same sie rozpuścialy w ustach....i slodziutkie....Morze..to byly dla nas puste polany w lasach..

Dosyć spore nachylenie.

No właśnie
Albo tak jest, albo fotograf przechylił aparat
Nachylenie w głąb zakrętu w prawo ma sens, zapobiega wypadaniu pociągu na lewo, siłą odśrodkową, ale tutaj, i chyba na wiaduktach wogóle, obowiązuje jakaś rozsądnie mała prędkość ...

Nie wiedziałem, że przed II Wojną Światową Głębce należały do Istebnej. Tak przynajmniej sugeruje napis na zdjęciu.

do Stenek: Tutaj też widać to pochylenie torowiska:

Ale masz kolekcję tego wiaduktu!

do czesil: Jeszcze kilka zdjęć się znajdzie

Bardzo Dobre zdjęcie.

Bardzo udane ujęcie - willa "Smrekowa" w smrekach. Założyłam obiekt, a swoją drogą muszę znów się tam wybrać.

piękne foto!

do vstrone: Dziękuję za pomoc. Nie znałem nazwy willi.

do Adam56: :-)