Firma SPOLBUD

Któryś budynek gospodarczy należący do Spolbudu idzie do rozbiórki.

Ma być budynek wielorodzinny, wnioskuje Inwestgrupa.

do Licho: Rycerze bronią dostępu, ale będzie można wejść i sfocić

Przypisanie tego widoczku do kamienicy Traugutta 97 jest błędne. To jest widok w stronę ulicy Prądzyńskiego.
Trzeba odpisać.

Odpowiedź na pytanie dotyczące wieku dzieci. Na 4 zdjęciach grupowych z lat 1947- 48 dzieci mają od 3 do 6 lat. To nie była już Ochronka Albertynek, lecz normalne, państwowe Przedszkole. Mogły pośród Nich być tzw. Półsieroty (czas, tuż po wojnie). Wiele osób znałem. Na przykład. Na zdjęciu (w kolejności) 1 i 2 jest szanowana powszechnie Pani Agnieszka D., Jej brat Konrad i koleżanka Pani A. z Mierniczej. Na zdjęciu 3, Jest mój starszy brat Zbyszek, kolega Stasiu Z., koleżanki Ula i Krysia B. Na zdjęciu 4, z 1948r. widnieją m.in. koleżanki Ula i Krysia B., kolega Zdzisław z kamienicy nr 6 i inni Koledzy z kamienicy nr 15.

do Anneob: Miało być ''Szarytek''.

Kiedyś, na innej Stronie, stanowczo sprzeciwiano się zakładaniu ‘’obiektu’’, gdy zawierał jedno zdjęcie. A nawet 3. Mam pytanie do Zarządzających Stroną. Przykładowo. Jestem w miejscowości A, na ulicy B. W wykazie (np.) kamienic nie ma tej, którą chcę zamieścić. Wiem, że dysponuję tylko jednym zdjęciem tego obiektu. Czy wtedy jest obowiązek ‘’założenia obiektu’’, dla jednego (może 2) zdjęć. Z góry dziękuję.

Czy mam rozumieć, że jest to oficjalne stanowisko Administracji Strony?

OK. ‘’Zadziałały stare ograniczenia’’… Nie chciałbym być posądzany o lenistwo (od początku). Dziękuję Wszystkim za wyjaśnienia :)

Przerażające, co się niektórym w głowach roi...

do Anneob: Jestem gorącym zwolennikiem zakładania nowego obiektu niezależnie od ilości posiadanych zdjęć.

do Anneob: Powiem więcej - kiedyś na stronie były obiekty bez zdjęć, które potem się były uzupełniane.

do Anneob: Dopiero teraz przyjrzałam się zdjęciu - świetne! Autorstwo się zgadza?

do Anneob: Może to było niegrzeczne, ale ja bez pytania zakładałem już takie obiekty dla jednego zdjęcia :-)

do Anneob: Znam to miejce, zdjęcie jest niesamowite. Niezwykle historyczna ostrość, a ponadto fakt, że opieka i miłosierdzie nie ustają w czasie wojny, a nawet w zmontowanym nam, przez Ruskich i zdrajców rodzimych, państwa pod tytułem PRL.
Otwiera we mnie tę część świata, w której nie byłem, ale otarłem się o nią nieco.
Urodziłem się na wschodzie Wrocławia i to, cunchące spalenizmą po niemieckiej brutalności miasto, omijałem jak największym łukiem. Kiedyś jednak musiałem z śp. Ojcem jechać Traugutta do młyna Maria, aby zmielić pszenicę. W drodze powrotnej ujrzałem coś dobrego - głowy koni nad wjazdem do kamienicy.
To właśnie ta brama prowadzi do tej ochronki?

do Anneob: Dzięki.
Zacny dokumentalisto, ile mają lat te dzieci?
Pytam dlatego, że miałem kiedyś spotkanie w jakiejś bibliotece w 2004 r. we Wrocławiu.
Kiedy czytałem fragment swojej powieści "Dzieci z Wilczego Kąta", gdzie bohater Wilek, syn Rosjanina i Niemki dominuje w narracji, odezwał się ktoś z sali, oznajmiając, że "dzieci Festung Breslau to bękarty" i jest ich wiele.
Ja wszystkie dzieci kocham, ale chciałbym wiedzieć, czy są wśród nas, wrocławian, dzieci Festung Breslau.

do fck: Też jestem za. Podejrzewam, że brak obiektu zniechęca wielu do zamieszczenia zdjęcia - szczególnie początkujących zmagających się z rozlicznymi problemami.

do Anneob: Regulamin FP: §17. Zdjęcia przypisuje się do odpowiednich obiektów (adresów). Jeśli przestawiają obiekt, którego nie ma na stronie, wówczas należy taki obiekt utworzyć. Definicją obiektu na Fotopolsce jest odpowiednik komputerowego folderu, tj. zbiór zdjęć lub innych materiałów tematycznie ze sobą powiązanych.

- wynika z tego, że jeśli masz zdjęcie do którego nie ma obiektu, to należy taki obiekt utworzyć. Ilość zdjęć nie ma znaczenia.

do Dana : Oczywiście, nie :) Zdjęcie wykonał Fotograf wielkoformatowym aparatem z Foto Mimozy. Wtedy była ciekawa tendencja do rozmywania brzegów zachowując perfekcyjną ostrość (z tzw. mgiełką) głównego tematu. Wczoraj przeoczyłem ‘’zmianę’’ autora. To było Przedszkole m.in. mojego rodzeństwa, kolegów i koleżanek oraz moje. Ksiądz Lewandowski- Honorowy Bonifrater był mocno represjonowany a na zdjęciu nie utrwaliły się niestety, Siostry Szarytki. Kapliczka przetrwała nawet powódź. Nie przetrwała nowej rzeczywistości…

do atom: Moją ‘’kulą u nogi’’ było przekonanie, że nie należy mnożyć bytów (na innym portalu). Nawet kiedyś, już na FP, zrzucono mi, że utworzyłem obiekt już istniejący.

do Anneob: Wpadki się zdarzają, nie myli się tylko ten, który nic nie robi :-)

do Wacław Grabkowski: W tamtym czasie do przedwojennej Ochronki a po wojnie Przedszkola, można było wejść tylko przez bramy kamienicy nr 20-20a, od Prądzyńskiego. Wejście od Traugutta, nie było możliwe. Kamienica nr 97 z bramą i końskimi głowami (także 95) prowadziły do przedwojennej firmy transportowej ograniczonej kamienicami, szopami itp. Po wojnie, działały tu warsztaty i mały zakład mechaniczny. Na końcu długiego podwórza stały małe budynki i mur. Przejścia nie było. Po latach wyburzono przybudówki, mur i oczyszczono miejsce po kamienicach 14-16 na którym, funkcjonował przez kilka powojennych lat, niesamowity wręcz ‘’slums mieszkalny’’. Wtedy ‘’przejście się zrobiło’’. Tyle, że nie było już Przedszkola…

do yani:

do yani:

do Wacław Grabkowski:
Bez komentarza, ale widzę, że powraca piątkowa tradycja.

W tym miejscu, w latach 40-60 można było (często) zobaczyć podobne sceny. ‘’W środku miasta’’. Tle, że podkuwanie koni pociągowych - wozaków.

Wtedy potrafiono podkuwać także, ciężkie zimnokrwiste konie np. perszerony. U nas w tzw. Węglobloku kuto te potężne zwierzęta w specjalny sposób. Nie tylko przy Prądzyńskiego. Pod ‘’pięty’’ podków mocowano ‘’wkładkę’’ z twardej, zbrojonej gumy. I dziś, istnieje konieczność kucia ‘’lekkich’’ koni np. w policji, strażach miejskich, prywatnych i wyścigowych stajniach.

Wspominałem o zbrojonej gumie. W latach późniejszych zastosowano gumy m.in. także, z powodu licznych protestów mieszkańców mieszkających przy ulicach z dużą, granitową, ciasno ułożoną kostką. Nad ranem i rano budziły mieszkańców.

No tak. Chodzi nie tylko o ludzi (hałas). Przedwojenni kawalerzyści twierdzili, że (ogólnie) konie bardzo nie lubiły jazdy po gładkich, twardych i śliskich nawierzchniach. Potykały się, ślizgały, itp. Uszkadzały i ‘’podbijały’’ kopyta. Unikano takiej jazdy. Dobrze pamiętam te ‘’biedne włochate’’ ciężkie konie przed naszymi bramami. Zaniedbane, buchające parą potu i charakterystyczną woń, gdy pojadały z zawieszonych worków mieszankę żyta i owsa.

Nigdy o podobnym barbarzyństwie nie słyszałem (ani nie widziałem). Widać zbyt ało wiem o koniach. Jednak w dzieciństwie, przez wiele lat widziałem pracę kowali a także proces podkuwania. Były dwa zakłady kowalskie we wsi Przybyszów (radomszczańskie). Weterani 11 PUL opowiadali wprawdzie o różnych ‘’charakterach‘’ i zachowaniach koni. Jeden zwolniony ze służby (wiek) nie chciał opuścić Jednostki. Błąkał się po koszarach, dokarmiany (poza regulaminem)i kochany przez wszystkich.Konie miały swoje wady. Te które kopały tylnymi nogami miały czerwoną kokardkę wpiętą w ogon. Przednimi - w grzywę. Te, które gryzły, w grzywę przy uszach.

do Anneob: W zachodnioeuropejskich miastach transport konny był powszechny do połowy lat sześćdziesiątych XXw.i konie także musieli kuć.

do Anneob: Wozacy z gazowni na Tarnogaju konie kuli na Pięknej a od 1969-1970 już do kowala w brochowskim majątku był dojazd.

do Anneob: Guma była z taśmociągu, albo z bocznej części opony od ciężarówki.

do Anneob: Znajomy opowiadał jak się kiedyś kuło konia. (miał kuźnie). Na dzień dobry trzeba było grzmotnąć konia młotkiem (1,5 kg), po żebrach. Koń się odwracał zdziwiony więc dostawał młotkiem ponownie. Trzeci raz obrywał ku pamięci kto tutaj rządzi. Pomimo lekcji potrafił czasami ugryźć kowala w plecy, ale to fachowiec musiał wyczuć kiedy kobyła odraca głowę. Zdarzały się przypadki nieuleczalne gdy rumak nie to, że wierzgał, ale po prostu kładł się na fachowca. Wtedy zamykało się go w tzw. kojcu.

do Soravia: Guma była na brukowne ulice.Konie na granitowych ulicach iskry krzesały przy ruszaniu z załadowaną furą.Guma na podkowach zwiększała przyczepność końskich kopyt.

do Anneob: Z gumą czy bez kopytka stukały.Już w IXXw.stosowano podkowy z wydrążonym rowkiem w który wkładano konopny sznur który nieco tłumił stukot kopyt.

Zmieniono na lepszą kopię.