Prądzyńskiego 14/16

Przypisanie tego widoczku do kamienicy Traugutta 97 jest błędne. To jest widok w stronę ulicy Prądzyńskiego.
Trzeba odpisać.

W tym miejscu, w latach 40-60 można było (często) zobaczyć podobne sceny. ‘’W środku miasta’’. Tle, że podkuwanie koni pociągowych - wozaków.

Wtedy potrafiono podkuwać także, ciężkie zimnokrwiste konie np. perszerony. U nas w tzw. Węglobloku kuto te potężne zwierzęta w specjalny sposób. Nie tylko przy Prądzyńskiego. Pod ‘’pięty’’ podków mocowano ‘’wkładkę’’ z twardej, zbrojonej gumy. I dziś, istnieje konieczność kucia ‘’lekkich’’ koni np. w policji, strażach miejskich, prywatnych i wyścigowych stajniach.

Wspominałem o zbrojonej gumie. W latach późniejszych zastosowano gumy m.in. także, z powodu licznych protestów mieszkańców mieszkających przy ulicach z dużą, granitową, ciasno ułożoną kostką. Nad ranem i rano budziły mieszkańców.

No tak. Chodzi nie tylko o ludzi (hałas). Przedwojenni kawalerzyści twierdzili, że (ogólnie) konie bardzo nie lubiły jazdy po gładkich, twardych i śliskich nawierzchniach. Potykały się, ślizgały, itp. Uszkadzały i ‘’podbijały’’ kopyta. Unikano takiej jazdy. Dobrze pamiętam te ‘’biedne włochate’’ ciężkie konie przed naszymi bramami. Zaniedbane, buchające parą potu i charakterystyczną woń, gdy pojadały z zawieszonych worków mieszankę żyta i owsa.

Nigdy o podobnym barbarzyństwie nie słyszałem (ani nie widziałem). Widać zbyt ało wiem o koniach. Jednak w dzieciństwie, przez wiele lat widziałem pracę kowali a także proces podkuwania. Były dwa zakłady kowalskie we wsi Przybyszów (radomszczańskie). Weterani 11 PUL opowiadali wprawdzie o różnych ‘’charakterach‘’ i zachowaniach koni. Jeden zwolniony ze służby (wiek) nie chciał opuścić Jednostki. Błąkał się po koszarach, dokarmiany (poza regulaminem)i kochany przez wszystkich.Konie miały swoje wady. Te które kopały tylnymi nogami miały czerwoną kokardkę wpiętą w ogon. Przednimi - w grzywę. Te, które gryzły, w grzywę przy uszach.

do Anneob: W zachodnioeuropejskich miastach transport konny był powszechny do połowy lat sześćdziesiątych XXw.i konie także musieli kuć.

do Anneob: Wozacy z gazowni na Tarnogaju konie kuli na Pięknej a od 1969-1970 już do kowala w brochowskim majątku był dojazd.

do Anneob: Guma była z taśmociągu, albo z bocznej części opony od ciężarówki.

do Anneob: Znajomy opowiadał jak się kiedyś kuło konia. (miał kuźnie). Na dzień dobry trzeba było grzmotnąć konia młotkiem (1,5 kg), po żebrach. Koń się odwracał zdziwiony więc dostawał młotkiem ponownie. Trzeci raz obrywał ku pamięci kto tutaj rządzi. Pomimo lekcji potrafił czasami ugryźć kowala w plecy, ale to fachowiec musiał wyczuć kiedy kobyła odraca głowę. Zdarzały się przypadki nieuleczalne gdy rumak nie to, że wierzgał, ale po prostu kładł się na fachowca. Wtedy zamykało się go w tzw. kojcu.

do Soravia: Guma była na brukowne ulice.Konie na granitowych ulicach iskry krzesały przy ruszaniu z załadowaną furą.Guma na podkowach zwiększała przyczepność końskich kopyt.

do Anneob: Z gumą czy bez kopytka stukały.Już w IXXw.stosowano podkowy z wydrążonym rowkiem w który wkładano konopny sznur który nieco tłumił stukot kopyt.