Ulica Traugutta Romualda

W jakich latach to zdjęcie zostało wykonane bo na współczesne nie wygląda :)

Data wykonania zdjęcia lub przypuszczalne datowanie widnieje nad szarym paskiem z nikiem.

Zapętliło się ze zdjęciem stoika :)

do wito,: istotnie : )

do wito,: Zapętliło się i tak zostało....

Film z procesji Bożego Ciała w tym kościele w 1937 r., widać także kawałek zabudowy ul. Traugutta.

do labeo7: A tu inny film, który pojawił się u sasiadow
Wroclaw 1957 -->

Tu, okna z lunetami wychodzącymi na korytarz (po lewej) istnieją. Obecnie ‘’zamurowane’’. Sporą pomocą we ''właściwym odszukaniu’’ dawnego Refektarza (na Ip.) okazali się Bracia, pracownicy Sali Wykładowej AM i administracji Szpitala.

do Anneob: Gdy ''przerabiano'' Refektarz na Salę Wykładową, położono parkiet i zbudowano kaskadowe audytorium. Teraz po zlikwidowaniu Szpitala, los nieznany...

Patronem kościoła jest św. Maurycy

Myślę że św.Maurycy jest tutaj

do Dürgoy Marcin : Dla ciebie szok. Moja parafia, wiem kto jest patronem. Nie ważne jaki miał kolor skóry, był kimś, bo walczył o wartości, których świat wtedy nie znał.

do Wacław Grabkowski: Wydaje mi się że figura z drugiej strony ma atrybuty św.Maurycego?

W tym miejscu, w latach 40-60 można było (często) zobaczyć podobne sceny. ‘’W środku miasta’’. Tle, że podkuwanie koni pociągowych - wozaków.

Wtedy potrafiono podkuwać także, ciężkie zimnokrwiste konie np. perszerony. U nas w tzw. Węglobloku kuto te potężne zwierzęta w specjalny sposób. Nie tylko przy Prądzyńskiego. Pod ‘’pięty’’ podków mocowano ‘’wkładkę’’ z twardej, zbrojonej gumy. I dziś, istnieje konieczność kucia ‘’lekkich’’ koni np. w policji, strażach miejskich, prywatnych i wyścigowych stajniach.

Wspominałem o zbrojonej gumie. W latach późniejszych zastosowano gumy m.in. także, z powodu licznych protestów mieszkańców mieszkających przy ulicach z dużą, granitową, ciasno ułożoną kostką. Nad ranem i rano budziły mieszkańców.

No tak. Chodzi nie tylko o ludzi (hałas). Przedwojenni kawalerzyści twierdzili, że (ogólnie) konie bardzo nie lubiły jazdy po gładkich, twardych i śliskich nawierzchniach. Potykały się, ślizgały, itp. Uszkadzały i ‘’podbijały’’ kopyta. Unikano takiej jazdy. Dobrze pamiętam te ‘’biedne włochate’’ ciężkie konie przed naszymi bramami. Zaniedbane, buchające parą potu i charakterystyczną woń, gdy pojadały z zawieszonych worków mieszankę żyta i owsa.

Nigdy o podobnym barbarzyństwie nie słyszałem (ani nie widziałem). Widać zbyt ało wiem o koniach. Jednak w dzieciństwie, przez wiele lat widziałem pracę kowali a także proces podkuwania. Były dwa zakłady kowalskie we wsi Przybyszów (radomszczańskie). Weterani 11 PUL opowiadali wprawdzie o różnych ‘’charakterach‘’ i zachowaniach koni. Jeden zwolniony ze służby (wiek) nie chciał opuścić Jednostki. Błąkał się po koszarach, dokarmiany (poza regulaminem)i kochany przez wszystkich.Konie miały swoje wady. Te które kopały tylnymi nogami miały czerwoną kokardkę wpiętą w ogon. Przednimi - w grzywę. Te, które gryzły, w grzywę przy uszach.

do Anneob: W zachodnioeuropejskich miastach transport konny był powszechny do połowy lat sześćdziesiątych XXw.i konie także musieli kuć.

do Anneob: Wozacy z gazowni na Tarnogaju konie kuli na Pięknej a od 1969-1970 już do kowala w brochowskim majątku był dojazd.

do Anneob: Guma była z taśmociągu, albo z bocznej części opony od ciężarówki.

do Anneob: Znajomy opowiadał jak się kiedyś kuło konia. (miał kuźnie). Na dzień dobry trzeba było grzmotnąć konia młotkiem (1,5 kg), po żebrach. Koń się odwracał zdziwiony więc dostawał młotkiem ponownie. Trzeci raz obrywał ku pamięci kto tutaj rządzi. Pomimo lekcji potrafił czasami ugryźć kowala w plecy, ale to fachowiec musiał wyczuć kiedy kobyła odraca głowę. Zdarzały się przypadki nieuleczalne gdy rumak nie to, że wierzgał, ale po prostu kładł się na fachowca. Wtedy zamykało się go w tzw. kojcu.

do Soravia: Guma była na brukowne ulice.Konie na granitowych ulicach iskry krzesały przy ruszaniu z załadowaną furą.Guma na podkowach zwiększała przyczepność końskich kopyt.

do Anneob: Z gumą czy bez kopytka stukały.Już w IXXw.stosowano podkowy z wydrążonym rowkiem w który wkładano konopny sznur który nieco tłumił stukot kopyt.

Jakoś mi się glódno zrobilo.....☺☺☺

Dwa razy "nikogo" mi weszło a moja edycja nie działa.

Był nawet wyrok w słynnym procesie. Najwyższy. Równocześnie PN, BN czy ZN zapewniały jakiś dozór. Naturalnie, wykorzystywany był przez pewnych, nadgorliwych ‘’strażników do gnębienia maluczkich’’. Jednak zapewniało to, zachowanie minimum jakości wyrobów. Kontrolowano np. jakość pieczywa państwowych i prywatnych zakładów.

Rozumiem, ze może być różny ‘’odbiór’’ tamtych lat. W dodatku, w całej Polsce. Przynajmniej we Wrocławiu, państwowe zakłady mięsne produkowały smaczne wyroby w latach 50-80. Także po ‘’Przesileniu 56’’. Widzieliśmy to np. w Brzegu, Oławie czy odległej Mławie. Fakt, było ich zbyt mało (powód – w domyśle), kartki, sklepy komercyjne. Wędliny ‘’zaczęto psuć’’ w latach 70. Kryl, itd., itp. Kiedy odebrano nam łowiska i skasowano flotę, ustało. Można pamiętać przeróżne ‘’przymiotnikowe’’ wyroby. Nie zmienia to jednak faktu, że po ‘’odzyskaniu wolności’’, mamy lepsze - choć w nadmiarze.

do vetinari: ’Nie dziwota’’ Gorzej, gdy tam się weszło… Zapach tradycyjnie wędzonych wędlin (2009). Taki kameralny, mały sklepik. Blisko klienta. Gdzie to porównać z zakupami wędlin w ‘’bezimiennnych superstodołach’’. Aby wykonać zdjęcia wnętrz musiałem trochę poczekać. Na zgodę Właściciela, spoza Wrocławia. Kopię zdjęć otrzymał Personel i Właściciel. O opiece Konserwatora Zabytków, nie słyszano.

do Anneob: No, warto bylo poczekać...co do wędlin, nawed te z waszych bezimiennych superstodolach są o 100 % lepsze jak te nasze. Chociaź, co chodzi o salami rodzaju fermentowanych, to wole nasze....

do Anneob: Fajnie że miałeś tyle determinacji żeby uwiecznić ten i inne sklepy w okolicy - to kawał historii a wiem ile czasem wysiłku trzeba włożyć w to żeby takie zdjęcie móc zrobić i opublikować, w dodatku nie zawsze każda próba kończy się powodzeniem (mnie niestety takie sytuacje zniechęcają do podejmowania kolejnych prób).

do vetinari: Dawniej, u nas, bardziej znana była końska kiełbasa (w pewnych kręgach). Salami, była mniej rozpowszechniona. Jedno co zastanawia. W latach 50-80 istniały duże, państwowe zakłady mięsne. Co by nie powiedzieć nawet tzw. zwyczajna, mortadela, czy nawet kaszanka, były smaczne. Musieli zatrudniać autentycznych fachowców (pewnie jeszcze przedwojennych). Nawet na wsiach ‘’zwykli ludzie’’ wyrabiali ‘’specyjały’’. Jedynie za Gierka dodawano do zwyczajnej- kryla. Teraz tysiące prywatnych zakładów mięsnych. Niemal wszystkie wyroby są ‘’bez smaku’’. A o prawdziwych ‘’krupniokach’’ można tylko pomarzyć :) Może na G.Śląsku…

do Anneob: Do połowy lat 80-tych obowizywały komunistyczne PolskieNormy.Rzeźnik który z 1kg mięsa zrobił więcej niż 0,7kg wyrobu był "kombinatorem" ściganym przez prawo.Dzisiaj kiełbasa może zawierać kilka procent mięsa i prawo nikogo za brak mięsa w wędlinie nie ściga.Przypomina się stara anegdota z PRL:"w Polsce mamy dwa gatunki kiełbasy:robotniczo-chłopska i katolicka.Robotniczo-chłopska:w dzień czerwona w nocy zielona.Katolicka:tylko Bóg wie co w niej jest?"Obecnie wydaje mi się że nawet Bóg nie wie co jest w kiełbasie?

do Anneob: Więc dobrze mieszkam....chociaź najlepsze krupnioky są z kaszą graczyną..nauczylem się je robić u kmotra Mojej Izky, więc w Koszalinie...Poprostu wychodzi na to, źe kaźda recpta na dobrą wędline jest zbudowana na dobrych surowcach i idealnie zloźonej mieszance przypraw...i to są prawie tajemnice rodzine ☺☺☺

do Dürgoy Marcin : Jeszcze była kiełbasa strażacka: jak naciśniesz, to woda sika.

do Dürgoy Marcin : Poprawione.

do vetinari: Zazdroszczę umiejętności i smaku :)) W Koszalinie ‘’szkolenie’’??? To dopiero:)) Będąc u Rodziny (Bytom- Radzionków) latach 80, mieliśmy możliwość spróbować tego ‘’specyjału’’ ze skórkami słoniny, itd, itp. Pycha… Potem, na początku lat 2000 także m.in. pierogów (2 rodzaje). Gospodyni ‘’godo’’, że jeszcze lepsze są ‘’bułcoki’’. Nie wiem czy dobrze zapamiętałem nazwę. Ostatnio, Gość ze Śląska (na wczasach) opowiadał, że i u Nich trudno o dobre, prawdziwe krupnioki. To samo mówi nasza Rodzinka. Zamawiają je na wsi w znanych miejscach.

do Neo[EZN]: Dziękuję. Wychowałem się w tej Dzielnicy. Wyszydzanej i ośmieszanej od lat 60, przez jajogłowych żurnalistów z centrum. Także przez pewnych użytkowników na potralach. Złodzieje, pijacy, lumpy biegający z nożami np. po Mierniczej. Leżący ‘’po pijaku’’ w błocie wielkiego pdwórka. Obraźliwe określenia miejsca. Sądzę, że jestem coś winien moim stronom. Niewiele trzeba determinacji, aby to wszystko pokazać młodszym. Gwoli prawdy. Dawniej fotografowałem otoczenie spontanicznie. Początkowo m.in..‘’super średnioformatowym’’ Druhem :)). Dopiero po latach zobaczyłem, co może np. Pentax… W tamtych czasach. Wchodząc do lokalu obowiązkowo pytałem czy można zrobić zdjęcia. We Wrocławiu (w tamtych czasach) nie zdarzyła się odmowa. Często pomoc, gdy dowiadywano się gdzie to ‘’pójdzie’’. Nie wiem jak teraz. Różne formy własności i różni są ludzie. Sklepy i zakłady usługowe. W latach 40-60 to ‘’zworniki’’ integrujące mieszkańców z różnych stron przedwojennej RP. Bodaj najważniejszym (dla mężczyzn) był Zakład Fryzjerski przy Traugutta 91(Prądzyńskiego 1). ‘’Salon Dyskusyjny’’. Wielu panów przychodziło tu regularnie. I nie, dlatego, że nie potrafili ogolić się brzytwą - sami. To był codzienny rytuał -‘’przymus psychiczny’’. Dyskusja z fryzjerem i innymi klientami. Częste strzyżenie (bez wyraźnej potrzeby). Kiedy przechodziło się obok Zakładu, czuć było piękny zapach wody kolońskiej rozpylanej z dozownika, po strzyżeniu…

Zmieniono na lepszą kopię.

’Kwiaciarki Wrocławskie’’ (także Sprzedające owoce i warzywa w pobliżu) tworzyły swego rodzaju niezwykły ‘’klimat’’. Przypominały coś, co można było zobaczyć (powszechnie) w krajach łacińskich. Szkoda, że to zniknęło. Widniejąca w tle, Kawiarnia Kosmos była początkowo bardzo sympatyczna. Odwiedzana m.in. przez studentów i nie tylko. Później ‘’opanowana’’ (jak wiele innych) przez tzw. półświatek stała się czymś, zgoła innym…

WOW....

do vetinari: Dziękuję :)) Takich ‘’niesamowitych’’ klatek jest nieco więcej np. w rejonie Mierniczej czy Brzeskiej. Muszę przesłać.

do Anneob: Moźna na ten widok dostać zawrót glówy....Tak śczerze, mnie nieprześkadza wysokoścz, mnie prześkadza głębokość....pracuje u szybu w kopalni...to jest dopiero wyzwanie ☺☺☺

do vetinari: Głębokość, to ‘’też jakby wysokość ujemna’’:))) Myślę, że wielu ludzi lęka się dużych wysokości i głębi. Dawno temu widziałem głębokie studnie. Okropność. Niemal nie widać lustra wody. Potem Wieliczka - szyby. Wchodzenie na wieże triangulacyjne - stare, trzeszczące. Podziwiam operatorów żurawi wieżowych. Jak Oni tam wchodzą (i schodzą). Także dawnych ‘’kopaczy’’ b. głębokich i ciasnych studni…

do Anneob: Ten człowiek jest bardzo odważny - - ma grubo ponad 50 lat i chodzi po opuszczonych kopalniach - często sam i zdarza się, że schodzi po linie w dół nawet 200 metrów (potem musi po tej linie wejść) a w takich kopalniach jest bardzo dużo niebezpiecznych miejsc. Ciekawe jest to, że znajduje w nich np. skrzynki po dynamicie czy napisy z datami napisane farbą albo kredą pochodzące sprzed 70-80 lat! W jednej kopalni gdzieś na pustyni w USA znalazł nawet 125-letie jeansy Levisa - czyli pewnie od 125 lat nikogo w tym miejscu nie było.

do Neo[EZN]: Bardzo dziękuję za linki :) Niesamowite… Podobne sytuacje z grotołazami, ratownikami…

Małe pytanko, dlaczego Komuny Paryskiej 56 jest podobiektem numeru 58-60 ?

do ZPKSoft: To wynik mojego, małego doświadczenia w ‘’poruszaniu się’’ na stronie. Poprawiłem - przepraszam.

do Anneob: Nie ma za co przepraszać, wszystkim nam się to zdarza, nawet "starym" fotopolanom. Wolałam zapytać, bo z przynależnością budynków różnie bywa ;-)