Główna i jedna z najstarszych ulic Przedmieścia Oławskiego prowadząca w kierunku Oławy i Małopolski. Odcinek zachodni, od murów miejskich do ul. Pułaskiego, funkcjonował jako główna droga osady tkaczy walońskich. Przy nim znajdowały się wzmiankowane od połowy XIII w. kościoły św. Maurycego oraz św. Łazarza wraz z szpitalem dla trędowatych. Odcinek wschodni od ul. Pułaskiego do ul. Krakowskiej został zabudowany do końca XVIII w. m.in. klasztorem Bonifratrów (1714-1734), Biały Folwark z pałacem biskupim (1735 r.) w rejonie pl. Zgody czy młyn przy Żabiej Ścieżce. Początkowo ulica nie miała jednej nazwy na całej swej długości i tak odcinek zachodni nazywano Wallgasse, zaś odcinek wschodni Weingasse. Dopiero po włączeniu Przedmieścia Oławskiego od Wrocławia (1808 r.) połączono obie drogi nadając im jedną nazwę Klosterstr. (ul. Klasztorna) wywodzącą się od klasztoru Bonifratrów. Wtedy też rozpoczęło się przeobrażanie zabudowy. Zaczęły powstawać kamienice czynszowe (najstarsza nr 73 wg proj. z 1866 r.) oraz liczne zakłady przemysłowe głównie wzdłuż brzegów Oławy. Były to przede wszystkim drukarnie perkalu nr pod nr 66, od 1834 r. odlewnia żelaza i fabryka maszyn; pod nr 72-74 założona w 1809 r. przędzalnia bawełny Augusta Carla Mildego (jego grób znajduje się w kościele św. Maurycego), późniejszy zakład oczyszczania miasta czy wytwórnia wódek Carla Schirdewana pod nr 102-104. Na większości podwórek, w oficynach znajdowały się małe zakłady m.in. fabryka majonezu pod nr 45, fabryka konserw Manna pod nr 43 czy zakład transportowy pod nr 97. W 1852 r. w miejscu gospody Pod Austriackim Cesarzem wzniesiono ewangelicki szpital "Bethanien". Kompleks składający się z 10 budynków wraz z gmachem głównym wzniesionym w latach 1913-16 wg proj. Theodora Grunerta i firmy budowlanej Simon&Halfpaap.
W czasie wojny zniszczona została większość zabudowy od Podwala do ul. Pułaskiego. Część budynków w rejonie pl. Wróblewskiego rozebrano kilka lat po wojnie. W latach 90. uzupełniono plombami luki w zabudowie między ul. Prądzyńskiego i ul. Krakowską. Po powodzi 1997 r. wyburzono kilka kamienic w końcowym biegu ulicy lecz także przeprowadzono gruntowny remont drogi (lata 1998-1999). Do 5 listopada 1945 r. ulica nosiła nazwę Klasztornej, wtedy zmieniono ją na ul. gen. Romualda Traugutta (1826-1864), dyktatora w powstaniu styczniowym.
Pamiętam Jego kazanie na ostatniej w Jego życiu pasterce we wrocławskiej katedrze. Właściwie było to pożegnanie tych co żyją i szykowanie się na spotkanie z tymi co już odeszli.
do ZPKSoft: Tak może być. Ta uliczka z dwoma słupami to może być północna jezdnia placu Wróblewskiego - obecnie jest tam postój taksówek, słupy mogły trzymać sieć trakcyjną bo do czasu przebudowy placu Społecznego jeździło tamtędy "zero".
Plac Wróblewskiego powstał po wojnie , dawniej Traugutta ciągnęła się od Podwala do Krakowskiej i była zabudowana kamienicami po obu stronach " jednym cięgiem "
Zauważyłem wczoraj jak jeszcze czyścili ale nie miałem aparatu dziś wróciłem ze sprzętem i udało się : jestem pierwszy, jestem pierwszy cha, cha :). Na bocznej elewacji też są jakieś ledwo widoczne napisy
Komentarz został edytowany przez użytkownika - powód: ddopiska :)
do ZPKSoft: Za tymi pozostałościami komórek widocznymi po prawej stronie w czasie robienia zdjęcia odbywała się "impreza". Szkoda, że ten zakątek jest tak mocno zaniedbany - pełno meneli tu się kręci - wiosną, kiedy jeszcze nie ma komarów to czasem koczują nad rzeką a latem za dnia piją alkohol. A można by było wzdłuż Oławy zrobić ścieżkę rowerową, postawić latarnie i byłby normalny dojazd rowerem z ulicy Traugutta do centrum.
