Rynek 9

Pierwotny budynek (prawdopodobnie jeszcze drewniany) spłonął całkowicie w wielkim pożarze Pszczyny w roku 1748. Pierwsze wzmianki o miejscu w którym dziś znajduje się kamienica pod numerem 9 przy rynku, znaleźć można na planach odbudowy Pszczyny, gdzie zaznaczono, że posesja ta składa się z 2 sąsiadujących ze sobą miejsc, i oba są przynależne do osoby o nazwisku Frisch. Zaś na reprodukcji planu odbudowy miasta po pożarze z roku 1749 w monografii Pszczyny autorstwa Ludwika Musioła miejsce to zostało zapisane jako siedziba Urzędu Skarbowego. Prawdopodobnie właściciel kamienicy Fritsch, wynajmował pomieszczenia dla działalności Urzędu Skarbowego. Prawdopodobnie właścicielem tej kamienicy był Friedrich Erdmann Frisch, ewangelik, urzędnik Urzędu Skarbowego w randze skarbnika powiatowego. W latach 1806-1810 właścicielem kamienicy był (według spisów ludności) Joseph Stanislaus Schmeer, katolik, kotlarz i kowal w miedzi. Schmeer wraz z żoną Josephą ustanowili w testamencie fundację na rzecz kościoła parafialnego Wszystkich Świętych w wysokości 50 talarów, oraz kościoła filiarnego Św. Jadwigi w wysokości 20 talarów, a także 10 talarów na rzecz miejskiego domu opieki. Joseph i Josepha Schmeer zostali po śmierci pochowani na cmentarzu Św. Jadwigi, przy bramie cmentarnej obok zabytkowego krzyża.
W roku 1810 kamienica została zakupiona przez kupca Andreasa Traugotta Heinrich. Spadkobiercy Heinrich sprzedali kamienicę za 6000 talarów i w latach 1849-1854 należała ona do fizyka powiatowego (lekarza) Johanna Josepha Leopolda Haertela, który od 1846 r. był także królewskim radcą sanitarnym. Przeprowadził on w roku 1849 remont generalny kamienicy. Według opisu z roku 1850 w domu frontowym na parterze były 4 izby z komorami (małymi pomieszczeniami bez okien) i kuchnia, w których mieszkali właściciele kamienicy. Na pierwszym piętrze były również 4 izby, w tym jedna z balkonem, oraz komora i kuchnia. Pomieszczenia na I pietrze były wynajmowane. Strych i poddasze pozostawały niezamieszkałe. W podwórzu była oficyna, w której były 3 izby, w tym jedna z alkową, poddasze było przeznaczone na pomieszczenia gospodarcze. Była tam też stajnia dla koni. W przybudówce na podwórzu po lewej stronie znajdowały się chlewy dla świń i komórka na drewno.
Kolejnym właścicielem kamienicy została Selma Hübner z domu Buchbach, żona pastora Johannesa Hübnera. Kolejnym zaś właścicielem w latach 1880-1896 był syn pastora, Paul Hübner, ożeniony z katoliczką Kathinką z domu Schramm. Paul Hübner w latach 1887-1893 pełnił w Pszczynie funkcję burmistrza. Po jego śmierci dom odziedziczyła jego żona i ona przeprowadziła przebudowę budynku, zaś w roku 1899 rozbudowała dom o kolejne dwa jednakowej wielkości pomieszczenia. Plany tej rozbudowy zatwierdziła miejska komisja budowlana w składzie E. Asser i Gustaw Staudinger, zięć Kathrinki Hübner.
Od roku 1908 kolejnym właścicielem kamienicy był mistrz rzeźnicki Joseph Moritz, który w okresie dwudziestolecia międzywojennego był w radzie miejskiej przedstawicielem frakcji niemieckiej. Dobudował ona warsztat rzeźnicki z lodownią, oborę, pomieszczenia mieszkalne oraz szopy na drewno i węgiel. W latach 1922-1924 w kamienicy mieściło się biuro adwokata i notariusza Pawła Kempke, polskiego działacza narodowościowego i samorządowego, współtwórcy ustroju prawnego autonomii śląskiej, a w latach 1922-1935 posła Sejmu Śląskiego.
W latach 1927-1933 w kamienicy miało swą siedzibę niemieckie Pszczyńskie Towarzystwo Bankowe (Plesser Vereinsbank), na parterze natomista po prawej mieścił się sklep papierniczy Sylwestra Wons. Po lewej od wejścia mieścił się zaś warsztat i sklep rzeźniczy Pawła Krzystolik. W roku 1935 pośmierci męża właścicielem kamienicy została wdowa Helena Moritz z domu Kreis.
Obecnie w kamienicy na piętrze znajdują się mieszkania, zaś parter zajmują lokale gastronomiczne. Po lewej od wejścia znajduje się Pijalnia Soków (kawiarnia), zaś po prawej do niedawna mieściła się Kawiarnia Pszczynianka (obecnie lokal czeka na przebudowę i podział na mniejsze lokale gastronomiczne, do jednego z nich wejście pozostanie od strony rynku, do drugiego wejście przewidziano od strony ulicy Piekarskiej).

(na podstawie opracowania p. Joanny Strońskiej-Przybyła, pracownika Archiwum Państwowego w Katowicach, oddział w Pszczynie publikowanego w książce "Z dziejów pszczyńskich kamienic i ich mieszkańców 1748-1939) - za jej zgodę na użycie serdecznie dziękuję)