Dworcowa 15

Narożna kamienica przypisana była do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 284. Numer posesji był podwójny. Dla ul. Dworcowej był to nr 15, zaś dla ul. Bezruča nr 27. Budynek został wzniesiony w 1928 r. przez Eugena Fuldę podług projektu Rudolfa Krausa dla małżeństwa Hermanna i Angely Hilków. Parcela pod budynek została zakupiona od miasta w 1927 r. O odsprzedaży owej parceli rozmawiano podczas posiedzenia gminnego w czerwcu 1927 r., co relacjonuje gazeta Nasz Lud: wywiązała się dłuższa dyskusja na temat odsprzedaży gruntu naprzeciw dworca kolejowego. Na plan występują dwaj kupcy p. architekta Kraus imieniem dentysty p. Hilke, który chce kupić tu parcelkę na wzniesienie domu mieszkalnego oraz firma Alojzy Strakoš z Mistka, która chce tu wybudować wielki hotel z mieszkaniami i sklepami na parterze. Cena kupna wynosiła 90 Kcz za 1 m². Cała ta przestrzeń 4050 m² a cena za nią wynosi 364.500 Kcz. Uchwalono, że w terminie do 10. czerwca b.r. firma Strakoš powinna się zobowiązać zakupić całą przestrzeń tą, złożyć w gotówce całą przypadającą kwotę kupna i tego roku ukończyć budowę piwnic a w przyszłym całą budowę. O ile nie spełni warunków tych firma winna złożyć 1/3 sumy kupna tytułem kary. W razie zakupienia tego gruntu przez tą firmę odstąpi się Hilkemu inną parcelkę, w przeciwnym razie odsprzeda się mu żądaną parcelkę przy ulicy Bezrucza.
10 października 1927 Hermann Hilke wystosował list do władz miasta z prośbą o pozwolenie na budowę. 20 października dyrekcja Kolei Państwowej w Ołomuńcu przedstawiła sprzeciw wynikający ze zbyt małej odległości, jaka dzieliła nowy budynek od gmachu dworca kolejowego. Sprzeciw ten wynikał z przepisów przeciwpożarowych, które określały bezpieczną odległość od infrastruktury stacji kolejowej. Według pierwotnie uzgodnionej odległości (stało się tak w maju 1924 r.), jakie ustaliły władze miasta z dyrekcją Kolei Państwowej - minimalna odległość powinna wynosić 58,2 m, natomiast kamienica rodziny Hilków miała stanąć zaledwie 31,7 m od narożnika gmachu dworca kolejowego. W zaistniałej sytuacji znaleziono następujące rozwiązanie kompromisowe. Właściciel kamienicy jak również jego spadkobiercy musieli się zrzec odszkodowania na wypadek pożaru spowodowanego np. iskrami wylatującymi z kominów lokomotyw. Ostatecznie pozwolenie na budowę wydano dopiero 4 stycznia 1928 r. Prace budowlane rozpoczęto w marcu, a zakończono we wrześniu tego samego roku. Kolaudacja przebiegła 29 września 1928 r. W pomieszczeniach piwnicznych umieszczono transformator, który wcześniej znajdował się w osobnej trafostacji stojącej niedaleko kamienicy

https://fotopolska.eu/352968,obiekt.html?map_z=19

. W maju 1939 budowniczy Anton Horny wykonał adaptację pomieszczeń znajdujących się w przyziemiu oraz niedużą przybudówkę kuchni ze spiżarnią. W wyniku tego zabiegu powstała jadalnia restauracyjna, którą prowadził Franciszek Richter zamieszkały przy ul. Sejmowej 8

https://fotopolska.eu/Cieszyn/b31954,Sejmowa_8.html

. W kamienicy oprócz gabinetu stomatologicznego Hermanna Hilkego, który został otwarty 1 października 1928 r. znajdowały się obszerne lokale handlowo-usługowe. Te były dzierżawione m.in.: fabryce ubrań Spółka Inwalidów w Prościejowie (Oděvní družstvo invalidů v Prostějově), rzeźnikowi i wędliniarzowi Franciszkowi Schreierowi (od kwietnia 1930 r.), dziewiarzowi Michaelowi Wegnerowi, sklepikarzowi z bielizną Františkowi Křenkowi (we wrześniu 1933 r. w nocy wybito szybę i skradziono z wystawy koszule), pracowni druku materiałów Sophie Bromer, biuru podróży "Orbis" oraz sprzedaży losów loteryjnych Janowi Kuligowi (od listopada 1938 r.) oraz salonu fryzjerskiemu Karla Domesa (od stycznia 1929 r.), który po jego śmierci prowadziła wdowa Viktoria. Karl Domes zmarł o poranku 12 marca 1931 r. na zawał serca w wieku 60 lat. Urodził się w Lipniku (którym?). Od 1896 r. pracował w Cieszynie pod adresem Górny Rynek 10, później 2, zaś ostatecznie w hotelu "Pod Złotym Wołem"

https://fotopolska.eu/Cieszyn/b69582,Gorny_Rynek_1.html

. W wyniku zmiany właściciela hotelu i zapewne likwidacji salonu fryzjerskiego Karl Domes przeniósł się do Czeskiego Cieszyna, gdzie zamieszkał w kamienicy przy ul. Havlíčka 1

https://fotopolska.eu/59513,obiekt.html?map_z=17

. Był wieloletnim członkiem zarządu Stowarzyszenia Fryzjerów (Genossenschaft der Friseure), a także 26 lat członkiem męskiego chóru "Frohsinn". Miał syna Viktora z wykształcenia inżyniera, który mieszkał w Bruck an der Mur (środkowa Austria) oraz córkę Gretę, która wyszła za mąż za inżyniera Wilhelma Lamatscha i przeprowadziła się do Oberlahnstein (zachodnie Niemcy). Karl Domes został pochowany 15 marca na cmentarzu w Czeskim Cieszynie.
Cześć pomieszczeń (zapewne mieszkania na pierwszym piętrze) wynajmowano również lekarzom i adwokatom. Przykładowo Rudolfowi Altowi - okuliście, który wcześniej pracował w klinice uniwersyteckiej w Wiedniu (od grudnia 1928 r.), Bergerowi - ginekologowi, który wcześniej pracował w wiedeńskim szpitalu (od kwietnia 1930 r.) oraz adwokatowi Fryderyku Raschikowi (od marca 1934 r.). W okresie międzywojnia na budynku znajdował się trójjęzyczny napis: Dentysta - Zahntechniker - Zubní technik. Od 1951 r. w pomieszczeniach handlowych mieściła się polska księgarnia oraz tradycyjnie salon fryzjerski działający nieprzerwanie po dziś dzień. Po II wś. salonem fryzjerskim kierował Jan Stec

https://ustron.fotopolska.eu/966821,foto.html

.
Właściciel kamienicy Hermann Hilke był z zawodu technikiem dentystycznym. Karierę rozpoczął w marcu 1919 r., kiedy przejął pracownię techniczno-dentystyczną Augusta Schuberta przy ul. Niemieckiej 28

https://fotopolska.eu/47361,obiekt.html?map_z=19

. Po podziale miasta przeprowadził się do Czeskiego Cieszyna, gdzie zamieszkał w kamienicy przy ul. Szerokiej 10

https://fotopolska.eu/Bozka_10_Cieszyn

. W maju 1921 r. otworzył pracownię techniczno-dentystyczną w kamienicy przy ul. Saska Kępa 22

https://fotopolska.eu/Cieszyn/b45773,Glowna_22.html

, który w tym miejscu działał do 1928 r., kiedy został przeniesiony do własnego budynku. Jako technik dentystyczny sprawdzał uzębienia zarówno dorosłym jak i dziatwie szkolnej. Ciekawostką jest, iż w Polskiej Szkole Wydziałowej w Bystrzycy ubogie dzieci sprawdzał bezpłatnie. Angażował się społecznie i politycznie. W 1923 r. został wybrany do komisji Urzędu Miejskiego - sekcja higieny i zdrowia. W 1931 r. zakupił cegiełkę o nominale 50 Kcz na budowę Domu Ewangelickiego w Wędryni. W 1938 r. brał udział w wyborach samorządowych, gdzie startował z listy nr 4 - Sudetendeutsche Partei. Czynny zawodowo był jeszcze w 1941 r. Kamienica pozostała w posiadaniu rodziny Hilków do końca II wś. Krótko po jej zakończeniu zarządcą państwowym zostało ugrupowania polityczne Czeska Partia Narodowo-Socjalistyczna (Československá strana národně socialistická).