Główna 2A

W sąsiedztwie kamienicy Lewinskich znajdowały się zabudowania dawnej farbiarni i pralni chemicznej, które były własnością tejże rodziny. Oficyny te są widoczne na mapie katastralnej Kamieńca z 1836 r., nie mniej ich historia jest o wiele starsza i ma ścisły związek ze starym domem Lewinskich . Budynki przypisane były do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 1. Numer posesji był 2. Obiekty były wielokrotnie przebudowywane. Jeden z najstarszych projektów pochodzi z 1878 r., kiedy Victor Schindler (właściciel sąsiedniej kamienicy z numerem konskrypcyjnym 3) - mistrz murarski wykonał przybudówkę dla pieca farbiarni. W 1897 r. cieszyński budowniczy Josef Motika zbudował komin dla farbiarni o wysokości 18 m, który przetrwał do czasów współczesnych (obecnie jest on niższy). Niemniej zabudowania farbiarni musiały powstać już w 1869 r., kiedy Karl Lewinski przeprowadził się tu z Górnego Przedmieścia (tam została założona w 1864 r.). W 1901 r. mistrz murarski Franz Burkert wykonał nieduże przeróbki w budynku farbiarni. W 1903 r. budowniczy Johann Schneider wzniósł budynek, którego frontowa ściana przylegała do ówczesnej Alei arc. Albrechta. Ten budynek służył dla obsługi klienteli pralni. W 1924 r. budowniczy Eugen Fulda wzniósł budynek, którego frontowa ściana przylegała do ówczesnej Saskiej Kępy i zarazem sąsiadowała z właściwą kamienicą Lewińskich. Natomiast w 1925 r. budowniczy Antonin Wicherek wzniósł budynek, którego frontowa ściana przylegała do ówczesnej Saskiej Kępy i zarazem sąsiadowała z budynkiem, który wybudował Eugen Fulda. Te dwa budynki, choć znajdujące się na parceli Lewińskich, postawiono dla Erwina Jandaurka (chodziło o znanego cieszyńskiego fotografa, a właściwie jego syna

http://cieszyn.fotopolska.eu/46780,obiekt.html

). W okresie międzywojnia znajdowała się tu pracowni robót ręcznych Marii Valenta, galanteria skórzana Gerhardta Lazara, sklep z owocami Sali Landau, okulista Hugo Krämer (od 1926 r.), sklep z zabawkami Olgi Taussig, gabinet stomatologiczny Adolfa Mayera, sklep ze słodyczami Davida Dursta oraz biuro malarza pokojowego Josefa Krzyżanka (trudno ustalić, które z powyższych działalności handlowych znajdowało się w opisywanym budynku a ile w sąsiednim, albowiem Książki Adresowe nie rozróżniają adresu). Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Karla Lewinskiego i Puckmanna został Ervín Gurecký. Pralnia chemiczna była czynna jeszcze po II wś.