†

Bednarska 25

Działka o szerokości ok. 7 m (równo 1,5 pręta) w 1417 r. stanowiła własność Tymoteusza Bertoldiego (Bortoldi, Bartoldi). Około 1500 r. właścicielem był Paweł Behrenwaldt. W połowie XVI w. posesja stanowiła własność rodziny Scharffów - najpierw Marcina, a następnie Ambrożego. Od 1616 r. bodajże aż do połowy XVII w. właścicielem był Jan Krakaw (Cracau).
W 2 połowie XVIII w., być może wówczas, gdy właścicielem posesji był Franciszek Wiehler, kamienica została przebudowana w formach rokokowych; trójosiowa, dwupiętrowa, w przyziemiu wysoka sień z antresolą; fasada pierwotnie zapewne nie tynkowana, lecz licowana cegłą; szczyt szyjowy zwieńczony falistym gzymsem z uskokiem.
W latach 1804-1806 właścicielem był Daniel Ferdynand Schwarck, a następnie - do 1814 r. - inspektor solny Henryk August John. W latach 1820-1882 posesja należała najpierw do maklera Karola Bogumiła Wielera, a następnie do jego owdowiałej żony.
Około połowy XIX w. przedzielono sień na dwie osobne kondygnacje oraz przebudowano przyziemie, przystosowując je do celów handlowych i przenosząc wejście na prawą stronę. Wtedy też przypuszczalnie kamienica została otynkowana. W tym samym zapewne okresie przedproże otrzymało balustradę w formie neogotyckiej kraty żelaznej oraz dwa cylindryczne, granitowe słupki stopni.
W końcu XIX w. lub nawet na początku XX w. przebudowano wszystkie okna, zakładając wokół nich eklektyczne opaski oraz wstawiając nowe ramy o uproszczonym podziale.
Od 1884 r. posesja stanowiła własność stolarza Karola Edwarda Kroszewskiego, a następnie jego żony Albertyny. Od 1911 r. kamienica należała do kapeluszniczej rodziny Pulwer, która miała tutaj swój warsztat i sklep.

Źródło: Rocznik Elbląski tom VI (1973)